Σε ποιόν ανήκει το φεγγάρι;

Πως εμπνευστήκατε το “Homeland”;
Το γεγονός ότι έχουν αλλάξει πολλά πράγματα στις ΗΠΑ τα τελευταία χρόνια και προσπάθησα να το περιγράψω. Επίσης, είναι μια ιστορία που δεν έχει ειπωθεί. Το “Homeland” είναι ένα μείγμα προσωπικών βιωμάτων και περιγραφών του τρόπου με το οποίο οι άνθρωποι χειρίζονται αυτόν τον πλανήτη.

To «Ηοmeland» είναι ένα πορτρέτο της σύγχρονης Αμερικής;

Δεν ήθελα να κάνω ένα πορτρέτο της χώρα μου, αλλά να περιγράψω την κατάσταση που επικρατεί σ’ αυτήν. Κυριαρχεί μια παράνοια στην Αμερική αυτή την στιγμή.  Θα ήθελα πάρα πολύ οι συμπατριώτες μου να καταλάβουν τι συμβαίνει. Ο George Bush ενέργησε ενάντια στη θέληση του λαού. Γιατί ο λαός στην πλειονότητα του δεν επιθυμεί την συνέχιση αυτού του πολέμου. Όπως όλοι γνωρίζουν αυτός ο πόλεμος εναντίον της τρομοκρατίας δεν μπορεί να κερδηθεί γιατί η χώρα του τρόμου δεν έχει σύνορα.

Πιστεύεται ότι η τεχνολογία είναι επαναστατική στις μέρες μας;

Όχι ιδιαίτερα, το θέμα είναι πώς την χειριζόμαστε εμείς. Για παράδειγμα άκουσα ένα 14χρονο κορίτσι να λέει ότι «για την δική μου γενιά η ιδιωτική ζωή δεν έχει πια σημασία. Ανέβασα στο διαδίκτυο το ημερολόγιο, την σεξουαλική μου ζωή, το τραπεζικό μου λογαριασμό και όλες τις προσωπικές μου σκέψεις. Όλη μου η ζωή είναι μέσα στο Internet. Δεν έχω τίποτα προσωπικό, τίποτα ιδιωτικό». Και σκέφτηκα να μια μεγάλη διαφορά ανάμεσα στις γενιές γιατί η δική μου γενιά τρέφει ιδιαίτερη εκτίμηση στην ιδιωτική ζωή, την θεωρούμε ένα είδος πολυτέλειας. Το πρόβλημα δεν είναι η ίδια η τεχνολογία, όλοι την χρησιμοποιούμε, όλοι πατάμε κουμπιά και τι έγινε; Το θέμα είναι τι συμβαίνει στο μυαλό μας.

Θα λέγατε ότι η επιστήμη και η τεχνολογία μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως μοχλός για την απελευθέρωση της ανθρώπινης φαντασίας;

Φυσικά. Τα εργαλεία είναι ουδέτερα. Μπορούν να χρησιμοποιηθούν για σε φυλακίσουν ή να σε απελευθερώσουν. Είναι σαν την Ισπανική Ιερά Εξέταση που κατηγορούσε την πληροφόρηση για τις αμαρτίες του κόσμου. Αν πραγματικά επιθυμούσαμε με την βοήθεια της τεχνολογίας να κάνουμε αυτό που είχαμε υποσχεθεί για τον λαό του Ιράκ, δηλαδή να τον απελευθερώσουμε,  θα του παρείχαμε τον κατάλληλο εξοπλισμό να ξαναχτίσει την χώρα του. Αυτό θα ήταν υπέροχο.

Υπάρχει μονοπάτι που οδηγεί στην δημιουργία;

Η βασική μου δουλειά ως καλλιτέχνης ήταν πάντα να στέκομαι παράμερα, να παρατηρώ και να περιγράφω τον κόσμο.

Αν σας ζητούσαν να σταθείτε στην άκρη και να παρατηρήσετε την σημερινή Αμερική. Τι εικόνες θα μας περιγράφατε;

Είναι σαν να παίρνει σάρκα και οστά όλος ο κόσμος του Andy Warhol με την εμμονή του στην φήμη, την πορνογραφία, τους superstars. Αυτό εξηγεί πολλά πράγματα για την αμερικανική κουλτούρα με τα reality shows, όπως το American idol, που μετατρέπουν την ιδιωτική ζωή σε τηλεοπτικό θέαμα. Επίσης, για την πολιτική στρατολόγησης των αμερικανικών ενόπλων δυνάμεων. Σου υπόσχονται ότι θα αποτελείς έναν στρατό από μόνος σου (An army of one), σαν πρωταγωνιστής ενός video game που εξολοθρεύει τον εχθρό. Θεωρητικά είσαι μόνος σου απέναντι σ’ αυτή την πανίσχυρη τεχνολογία, αλλά στην πραγματικότητα οι αμερικανοί στρατιώτες που συμμετέχουν σε πολεμικές επιχειρήσεις είναι υποχρεωμένοι να υπακούουν σε εντολές. Να πυροβολήσουν ή να συνθλίψουν τον εχθρό κάτω από το τανκ. Ετσι λειτουργούν σαν robot.

Τι αναμνήσεις σας ξυπνάει η επανέκδοση του δίσκου σας «Big Science», 25 χρόνια μετά;

Η επανέκδοση του δίσκου συμπίπτει με την επέτειο του Βατερλό, δηλαδή την ήττα του Ναπολέοντα. Έχει, δηλαδή, σχέση με το να χάνεις ένα πόλεμο, όπως εμείς χάνουμε τον δικό μας. Φυσικά τα σχολικά βιβλία μας γράφουν ότι νικήσαμε ακόμα και τον πόλεμο του Βιετνάμ. Είμαστε σαν τους Κινέζους κομουνιστές που ξαναγράφουν την ιστορία όπως τους συμφέρει. Ούτε καν θυμόμαστε ότι ο πόλεμος που έχουμε εμπλακεί τώρα στην πραγματικότητα είχε ξεκινήσει τη δεκαετία του ’70. Έγραψα το τραγούδι «Ο Superman» για την αποτυχημένη επιχείρηση διάσωσης των αμερικανών ομήρων στην Τεχεράνη το 1979. Ήταν μια ταπείνωση για την λεγόμενη υπερδύναμη. Η υψηλή τεχνολογία έγινε συντρίμμια που σκορπίστηκαν στην έρημο.

Μιλήστε μας για την συνεργασία σας με την NASA;

Ένα από τα project της NASA ονομάζεται «The Greening Of Mars» που είναι μια προσπάθεια να γίνει ο πλανήτης Άρης κατοικήσιμος με την δημιουργία οξυγόνου, νερού και βλάστησης. Ένα project που θα μπορούσε να διαρκέσει και 10 χιλιάδες χρόνια. Τώρα που μάθαμε πώς να «περιποιούμαστε» τον δικό μας πλανήτη, θα «περιποιηθούμε» και τους άλλους. Ένα άλλο project διάρκειας 5 χιλιάδες ετών είναι η μεταφορά των ραδιενεργών υλικών και των βιομηχανιών από τη Γη στη Σελήνη. Στόχος είναι η μείωση του υπερπληθυσμού και η μετατροπή αυτού του πλανήτη και πάλι σε κήπο της Εδέμ.

Ποια είναι η εικόνα που έχετε για τον πλανήτη Γη σήμερα;

Θα τον περιέγραφα ως πλανήτη νερό. Έχουμε συνηθίσει να αποκαλούμε τον πλανήτη μας γη επειδή κατοικούμε σ’ αυτόν, αλλά αν ανοίξεις τα μάτια σου θα δεις ότι αποτελείται από νερό.

Ποια κατά την γνώμη σας είναι η έννοια της πατρίδας για τον άνθρωπο του 21^ου αιώνα;

Tο μυαλό μας. Οι άνθρωποι του 21^ου αιώνα είναι αποκομμένοι από τη γη. Θα ήταν πολύ όμορφο να είχαμε ένα κομμάτι γη δικό μας, να φυτεύσουμε ένα δέντρο, αλλά αυτό δεν συμβαίνει και πρέπει να αναζητήσουμε το σπίτι μας κάπου αλλού. Κοίτα τι γίνεται στο Φεγγάρι με τις εδαφικές διαμάχες Κινέζων, Ρώσων και αμερικανών. Σε ποιόν ανήκει το φεγγάρι;

Σε τι είμαστε σήμερα καλύτεροι από τον Χίτλερ, τον Στάλιν και τον Μουσολίνι;

 
Την τελευταία φορά που ήρθα στην Ελλάδα πέρασα υπέροχα. Τη λάτρεψα. Ενιωσα ότι ήρθα σε επαφή με κάτι πολύ πολύ παλιό, πανάρχαιο και, γνωρίζοντας διαφορετικούς ανθρώπους, αισθάνθηκα να ταξιδεύω από ευαισθησία σε ευαισθησία, όπως όταν ταξιδεύει κανείς από χώρα σε χώρα διασχίζοντας σύνορα. Ερχονταν σπίτι μας πολλοί άνθρωποι και μας έφερναν ο καθένας κι από κάτι που είχε φτιάξει μόνος του, φαγητά και σάλτσες και λάδι και ξίδι και γλυκά κι ένα σωρό πράγματα. Εμεινα κατάπληκτη από το πόσο ζεστοί κι ευγενικοί και περιποιητικοί ήταν οι άνθρωποι.

Το δικό μου ταξίδι στη μουσική είναι μακρύ: Αρχισε όταν ήμουν 12 χρονών και μέχρι σήμερα, που έχω πια περάσει τα 40, μου έχει δώσει την ευκαιρία να γνωρίσω πολλές πτυχές της ζωής. Κάποιες εμπειρίες μου από το χώρο της μουσικής βιομηχανίας υπήρξαν πολύ οδυνηρές. Είναι ένας χώρος πολύ δύσκολος κι από πολλές απόψεις ταπεινωτικός. Αλλά εμείς που ζούμε στη Δύση και είμαστε ευκατάστατοι, αν δεν περάσουμε από τέτοιου είδους εμπειρίες, δεν διαμορφωνόμαστε ως άνθρωποι έτσι ώστε να συνειδητοποιήσουμε την προνομιούχο θέση μας. Κι εμείς, αν θέλουμε ως ανθρώπινα όντα να εξελιχθούμε και να συνεχίσουμε, θα πρέπει να γίνουμε ένα μαντείο που αντηχεί και ερμηνεύει με ακρίβεια όλα εκείνα που εμείς θεωρούμε αληθινά, αλλιώς δεν υπάρχει λόγος να επιδιώξουμε τίποτα κι όλες μας οι προσπάθειες είναι μέτριες και μάταιες και  βαρετές.

Καθώς μεγαλώνω, αισθάνομαι ότι γίνομαι όλο και πιο εύθραυστη, ότι η δουλειά δεν με κάνει πιο δυνατή αλλά πιο ευαίσθητη. Κι αυτό συμβαίνει γιατί ως καλλιτέχνης εκτίθεσαι και φέρεις ευθύνη για το πώς παρουσιάζεις τον εαυτό σου και τη δουλειά σου και οι άλλοι περιμένουν από σένα να εξηγείς αυτό που κάνεις. Αισθάνομαι ότι το κοινό με επιφορτίζει με ένα ποσοστό ευθύνης, επειδή επηρεάζω την αντίληψη που έχει για την Τέχνη και τη μουσική. Εγώ όμως δεν επιθυμώ να κάνω κάτι τέτοιο. Θέλω να τους δείξω μέσα από έναν κόσμο χωρίς λέξεις ότι κι εκείνοι μπορούν να γράψουν μουσική, ότι κι εκείνοι μπορούν να έρθουν σε επαφή μεταξύ τους μέσω ενός αθώου ταξιδιού της καρδιάς με προορισμό τις εύθραυστες εκείνες έννοιες που τους βοηθούν να βρουν το δικό τους τόπο ανάπαυσης.

Η παγκοσμιοποίηση μας έχει κάνει να συνειδητοποιήσουμε ακόμα πιο βαθιά ότι χωρίς αυτή την επαφή μας με τα πολύτιμα και εύθραυστα αυτής της ζωής, είτε αυτό είναι η φύση είτε ο σεβασμός και η αγάπη για κάποιον ή για κάτι, πέφτουμε μέσα σε μια ομοιόμορφη σούπα και χάνουμε την αυτοπεποίθησή μας. Ετσι, ό,τι έχει να κάνει με τη μουσική και το τραγούδι έχει σκοπό να μας δείξει το δρόμο για να συνειδητοποιήσουμε ένα απλό μήνυμα: ότι κι άλλοι άνθρωποι αισθάνονται αυτό που αισθανόμαστε κι ότι μπορούμε να επικοινωνήσουμε με τα συναισθήματά τους. Η συνειδητοποίηση αυτή μάς χαρίζει ωριμότητα και μας κάνει να νιώθουμε πιο δυνατοί όταν ερχόμαστε σε επαφή με αυτές τις απλές αλήθειες. Οταν πολιορκούμαστε από την παγκοσμιοποίηση, όταν βομβαρδιζόμαστε από τις διαφημίσεις των ΜΜΕ, πέφτουμε σε σύγχυση και πρέπει να καταβάλουμε μεγάλη προσπάθεια για να μπορέσουμε να διακρίνουμε ανάμεσα στα πράγματα που είναι σωστά κι αληθινά και στα πράγματα που δεν είναι παρά τεχνάσματα που βοηθούν κάποιες επιχειρήσεις να βγάλουν λεφτά.

Αυτό που με γοητεύει τον τελευταίο καιρό είναι ότι δημιουργούμε εικονικούς τρόπους ζωής, που δεν έχουν και πολύ να κάνουν με την πραγματικότητα. Καταφεύγουμε στον υπολογιστή, που μας υπενθυμίζει πόσο πολύ διψάμε για απλούς τρόπους να κατανοήσουμε τον εαυτό μας και να συνδεθούμε με τους άλλους, να ταξιδέψουμε στο συναισθηματικό μας κόσμο και να ξεκλειδώσουμε τις πόρτες της πνευματικότητάς μας, που θα μας επιτρέψουν να ωριμάσουμε και να εξελιχθούμε και να αγγίξουμε τις πραγματικές μας δυνατότητες. Και πιστεύω ότι τελικά αυτό είναι που οι άνθρωποι επιθυμούν πραγματικά να κάνουν – πέρα βέβαια από να αγαπηθούν ή να ικανοποιήσουν άλλες βασικές τους ανάγκες.

Η μουσική είναι για μένα σημείο αναφοράς σε αυτό το ταξίδι αναζήτησης. Είναι το αποκορύφωμα της κατανόησης. Ενας αληθινός τόπος. Κάτι το απόλυτο. Δεν μπορεί να διαλυθεί δεν μπορεί να γίνει αντικείμενο εκμετάλλευσης μπορεί να πουληθεί εξωτερικά, υλικά, αλλά όσον αφορά την εσωτερική της ουσία ως δημιουργίας, είναι απόλυτα αγνή και μας επιτρέπει να έρθουμε σε επαφή με το συναισθηματικό μας ιστό. Κι αυτός για μένα είναι ένας πολύ σημαντικός παράγοντας. Είναι τόσο σημαντικός όσο να περπατάς μέσα σ’ ένα δάσος. Κι επειδή στις πόλεις τα δάση δεν είναι πάντα διαθέσιμα, πρέπει να ανακαλύψουμε άλλου είδους δάση και να τα φέρουμε στις πόλεις μας.

Ο μεγαλύτερος φόβος μου είναι ο ρατσισμός. Φοβάμαι πολύ το ρατσισμό και το πόσο εύκολα μπορεί να γεννηθεί. Μπορούμε πάρα πολύ γρήγορα να μετατραπούμε σε φασίστες. Ο φασισμός είναι δυστυχώς «παρών» στο σημερινό μας κόσμο. Είμαι πολύ απογοητευμένη -αν και έχω πάψει πια να εκπλήσσομαι- από τις πολιτικές αποφάσεις των κυβερνήσεων, ιδιαίτερα της Αυστραλίας και των ΗΠΑ. Και πίστευα ότι αφού έχουμε αντιμετωπίσει και στο παρελθόν τα ίδια προβλήματα, θα είχαμε τουλάχιστον μάθει να τείνουμε κλάδον ελαίας και να κάνουμε συμβιβασμούς μεταξύ μας αντί να προελαύνουμε και να αφανίζουμε ολόκληρους πολιτισμούς.

Σε τι είμαστε σήμερα καλύτεροι από τον Χίτλερ, τον Στάλιν και τον Μουσολίνι; Σε τίποτα. Διαπράττουμε τις ίδιες φρικαλεότητες, αλλά δεν είμαστε ακόμα υπόλογοι γι’ αυτές και δεν θα είμαστε για τα επόμενα 20-30 χρόνια. Αυτά συμβαίνουν σήμερα στον κόσμο που ζούμε κι εμείς παρακολουθούμε ντοκιμαντέρ για τον Χίτλερ, τον Στάλιν και τον Μουσολίνι. Και τα ντοκιμαντέρ για τον Τζορτζ Μπους πού είναι; Δεν έχουν γυριστεί ακόμα, αλλά σε είκοσι χρόνια θα τα βλέπουμε και θα μαθαίνουμε πόσους ανθρώπους δολοφόνησε. Σήμερα δεν μπορούμε να τα δούμε γιατί δεν μας επιτρέπεται – αυτός είναι ο φασισμός κι αυτό είναι που με τρομάζει: η παραπληροφόρηση.

Η μουσική μπορεί να αποτελέσει πανάκεια, αλλά δεν θα μπορέσει να δώσει ελπίδα – δεν πρόκειται να λύσει τέτοιου είδους προβλήματα. Αυτό που μπορεί η μουσική να προσφέρει σε έναν ακροατή που βρίσκεται σε απομόνωση είναι η δυνατότητα να έρθει σε επαφή με τον ιδιωτικό του κόσμο, πράγμα που διαφορετικά δεν θα είχε τη δυνατότητα να κάνει. Γι’ αυτό κι η μουσική είναι ιερή: γιατί έχει την ικανότητα να μας φέρνει σε επαφή με τα βαθύτερα αισθήματά μας.

Αυτό που μου κεντρίζει τη φαντασία σε σχέση με τη μουσική είναι η ίδια η δομή της. Οταν έχουμε μπροστά μας ένα μουσικό κομμάτι, ένα προϊόν έμπνευσης, είναι σαν να διαβάζουμε ένα αφήγημα. Και, ακόμα κι αν είναι αφηρημένο, είναι μια ιστορία της καρδιάς. Κι αν οι άλλοι μπορούν να επικοινωνήσουν με αυτό, είναι σαν να έχουμε προσφέρει ο ένας στον άλλον ένα απάγκειο, και μπορεί αυτό να διαρκεί τρία μόνο λεπτά, αλλά μπορούμε να βασιστούμε σ’ αυτό προσωρινά για να έρθουμε σε επαφή με τον ιδιωτικό μας κόσμο. Δεν υπάρχει τίποτα θρησκευτικό σε αυτό, δεν πρόκειται να σου αλλάξει τη ζωή, αλλά μπορεί να σου προσφέρει μια στιγμή παρηγοριάς. Κι αυτό για μένα είναι τόσο σημαντικό όσο και το να επινοείς ένα καινούργιο παυσίπονο.

Είναι εξαιρετικά δύσκολο να παραμείνει κανείς ζωντανός. Ελάχιστα πράγματα έρχονται στη ζωή μας, προσφέροντας ελπίδα με αθώο τρόπο, χωρίς να μας παίρνουν τίποτα για αντάλλαγμα. Αυτή είναι και η έννοια της περιποίησης, της φροντίδας. Είναι σαν να ποτίζεις τα λουλούδια του διπλανού σου μέσα στο μυαλό και την καρδιά του.

Ο Robert Del Naja (3D) των Massive Attack ανάβει τσιγάρο στο LGS και μιλάει για το Μεσανατολικό ζήτημα, τη Χαμάς, τον Barack Obama, τον Gordon Brown και τους εφιάλτες του.

Πως θα περιέγραφες τα νέα τραγούδια των Massive Attack;
Το νέο μας άλμπουμ βρίσκεται στο τελικό στάδιο της προετοιμασίας. Τα κομμάτια ακούγονται πολύ διαφορετικά. Δεν μας αρέσει άλλωστε να επαναλαμβάνουμε τους εαυτούς μας. Κάθε μας άλμπουμ δεν το προσεγγίσουμε σαν σύνολο, αλλά το δουλεύουμε τραγούδι με τραγούδι. Αυτή τη φορά συνεργαζόμαστε με τους Damon Albarn (Blur), Horace Andy, Hope Sandoval (Mazzy Star), Dave Sitek (TV on the Radio).

Από τι κινδυνεύει η μουσική στις μέρες μας;
Διανύουμε μια πολύ δύσκολη εποχή. Η μουσική στις μέρες μας έχει χάσει την αξία της, έχει γίνει φθηνή και ο κόσμος πια δεν πληρώνει για την αποκτήσει. Αυτή πιστεύω ότι είναι η μεγαλύτερη απειλή. Γνωρίζω πολλούς φίλους μου που είναι μουσικοί που πρέπει να κάνουν παράλληλα κι άλλες δουλειές για να πληρώσουν το ενοίκιο τους.

Σας ενδιέφερε πάντα να περνάτε μηνύματα μέσα από τα τραγούδια σας;
Υπήρχαν πάντα μηνύματα στα τραγούδια μας. Το πιο άμεσα πολιτικό τραγούδι που γράψαμε ποτέ ήταν το “False Flags” (Ψεύτικες Σημαίες) που είχε συμπεριληφθεί στην συλλογή μας “Collected” πριν από δύο χρόνια. Σε όλη την διάρκεια της καριέρα μας μέσω από τις συναυλίες μας και την συνεργασία μας με άλλα συγκροτήματα και μη κυβερνητικούς οργανισμούς αγωνιστήκαμε για τα ανθρώπινα δικαιώματα, τους πρόσφυγες, τους πολιτικούς κρατούμενους, το Παλαιστινιακό ζήτημα και εναντίον του πολέμου στο Ιράκ. Προσπαθούμε να γίνουμε χρήσιμοι με κάποιο τρόπο.

Μιλώντας για το Μεσανατολικό ζήτημα πιστεύεις ότι Παλαιστίνιοι και Ισραηλινοί θα μπορέσουν κάποτε να συμβιώσουν ειρηνικά;
Είναι υπερβολικά περίπλοκη κατάσταση για να την αναλύσουμε με δύο κουβέντες. Πολλά εξαρτώνται από την στάση της Ευρώπης και της Αμερικής απέναντι στο ζήτημα είναι μεροληπτική. Είναι γελοίο να μην αναγνωρίζεται η Χαμάς που εκπροσωπεί τον Παλαιστιανικό λαό καθώς ο λαός αυτός θεωρεί τον εαυτό του υπό ξένη κατοχή. Και αν δεν αναγνωρίσεις στους Παλαιστίνιους το δικαίωμα για αντίσταση είναι σαν να μην αναγνωρίζεις καθόλου τη μια πλευρά του ζητήματος και άρα δεν μπορεί να υπάρξει ουσιαστικός διάλογος ανάμεσα στους δύο λαούς.

Με την εκλογή του Barack Obama θα βελτιωθούν τα πράγματα;
Ποιός ξέρει; Ελπίζω πως η εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ να αλλάξει με την εκλογή του Barack Obama και να οδηγήσει το Μεσανατολικό ένα βήμα πιο κοντά στη λύση του.

Έχετε υψώσει επανειλημμένα τη φωνή σας και ενάντια στον πόλεμο του Ιράκ. Είσαι αισιόδοξος ότι θα στρατεύματα κατοχής θα αποσυρθούν στο άμεσο μέλλον;
Πιστεύω ότι πολλοί Βρετανοί νιώθουν δυσαρεστημένοι για το πως φτάσαμε σ’ αυτή την κατάσταση. Η συμμετοχή μας σε αυτό τον πόλεμο που υποτίθεται είχε σκοπό να κάνει τον κόσμο καλύτερο τελικά οδήγησε στο ακριβώς αντίθετο αποτέλεσμα. Η Βρετανία έχει μια μακρά ιστορία ανάμειξης σε ξένες υποθέσεις και αυτά τα πράγματα έχουν επιπτώσεις. Πληρώνεις το τίμημα. Όλο και πιο πολύ κάθε χρόνο το Βρετανικό κράτος περιορίζει τις ατομικές ελευθερίες και ελέγχει τις ζωές μας. Και αυτή είναι μια πολύ δυσάρεστη κατάσταση.

Ποια είναι η γνώμη σου για τον Gordon Brown;
Ανέβηκε στην εξουσία ως οικονομολόγος αλλά η οικονομική κατάσταση της χώρας βρίσκεται σε αναταραχή από τότε. Έχει επιτρέψει στους κρατικούς αξιωματούχους και τους τραπεζίτες να διευθύνουν την οικονομία, έχει ευνοήσει φορολογικά τις πολυεθνικές και έχει τιμωρήσει την εργατική τάξη. Αυτό είναι παράδοξο αν σκεφτεί κανείς ότι είναι ηγέτης του εργατικού κόμματος. Τι να πω; Ζούμε σε περιέργους καιρούς. Κοίτα και τι συμβαίνει και στην Ιταλική πολιτική σκηνή με την πρόσφατη στροφή προς τα δεξιά που είναι πολύ τρομαχτική.

Ποιος είναι ο χειρότερος εφιάλτης σου;
Oh my God! Χθες βράδυ είδα ένα απίστευτο όνειρο. Βρισκόμουν με την οικογένεια μου σε ένα παράξενο μέρος και προσπαθούσαμε να πουλήσουμε μικροαντικείμενα για να κερδίσουμε το ψωμί μας. Ήμασταν ντυμένοι με κουρέλια. Ξαφνικά κατέβηκε από τον ουρανό ένας ιπτάμενος δίσκος, σαν μεγάλο κόκκινο διαμάντι. Από τις πόρτες που άνοιξαν ξεπρόβαλε κάποιος που έριξε ένα καλώδιο, με έπιασε από το πόδι και με τράβηξε μέσα. Η πόρτα έκλεισε και ο ιπτάμενος δίσκος απογειώθηκε και με μετέφερε σε ένα τελείως διαφορετικό μέρος του πλανήτη όπου οι άνθρωποι ζούσαν έκαναν διαστημικά ταξίδια. Αμέσως συνειδητοποίησα ότι αυτό το κόκκινο διαμάντι ήταν το μέλλον του Internet και ότι μπορούσε να σε τηλεμεταφέρει σε οποιοδήποτε μέρος του κόσμου ανά πάσα στιγμή. Παρανοϊκό ε;

Πιστεύεις ότι αν δεν χρησιμοποιηθεί σωστά το Internet μπορεί να αποδεχτεί μπούμερανγκ για την ανθρωπότητα;
Είναι το ίδιο όπως με τα υπόλοιπα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης. Από την μια υπάρχουν οι ευσυνείδητοι δημοσιογράφοι που αναζητούν την αλήθεια και από την άλλη υπάρχουν οι μεγάλοι δημοσιογραφικοί όμιλοι που κατευθύνουν την πολιτική ζωή. Το Internet είναι μια προέκταση του ίδιου πράγματος. Από τη μια είναι πηγή πληροφόρησης και από την άλλη μέσο παραπληροφόρησης. Στον χώρο των ΜΜΕ όλα έχουν τα θετικά και τα αρνητικά τους.

Είσαι μελαγχολικός ως άνθρωπος;
Αν ρωτήσεις τον Λάινος, τον Γερμανό οδηγό του tour bus μας θα σου απαντήσει ότι είμαστε οι πιο κεφάτοι και χαρούμενοι άνθρωποι του κόσμου (γελάει). Όταν όμως το θέμα αφορά την μουσική τότε τα πράγματα είναι τελείως διαφορετικά και γινόμαστε σκοτεινοί και μελαγχολικοί. Είναι ίσως η ιστορία των blues που μας οδηγεί όλα αυτά τα χρόνια. Μερικά φορές έχεις ένα μερίδιο στην ευτυχία αν αντιμετωπίσεις μέσω της μουσικής δύσκολες καταστάσεις της ζωής.

Πιστεύεις στην ευτυχία;
Η ευτυχία είναι πολύ σημαντική. Πιστεύω ότι για να επιτύχεις την ευτυχία πρέπει να αποδεχτείς τη θλίψη. Αν αποδεχτείς τη θλίψη μπορείς να την χρησιμοποιήσεις για να γίνεις ευτυχισμένος. H θλίψη είναι το τίμημα που πληρώνεις για την αγάπη.

To νέο άλμπουμ των Massive Attack θα κυκλοφορήσει τον Ιούνιο του 2009.

Disco diva ή κορίτσι της διπλανής πόρτας; Style icon ή performer; Γήινη ή εξωγήινη; Η Ιρλανδέζα τραγουδίστρια Roisin Murphy που λατρεύτηκε από σχεδιαστές μόδας μέχρι Drag Queens κάνει μια στάση στο LGS…

Μουσική και μόδα. Πώς συνδυάζονται;
Για μένα, η μόδα δεν έχει σχεδόν καμία σχέση με τη μουσική μου. Εννοώ ότι δεν επιλέγω να φορέσω ρούχα που αντιπροσωπεύουν κάποιο συγκεκριμένο μουσικό είδος. Απλώς διαλέγω τα ρούχα μου, αφήνοντας την φαντασία μου να οργιάσει.

Ρούχα επώνυμων σχεδιαστών ή από δεύτερο χέρι;
Και τα δύο! Για να είμαι ειλικρινής τώρα που μιλάμε φοράω ρούχα που είχα αγοράσει μαζί με την μητέρα μου από ένα κατάστημα με second hand. Θυμάμαι, από μικρή μου αρέσε να ντύνομαι εκκεντρικά, από την κορυφή μέχρι τα νύχια, με τέτοιου είδους ρούχα που προμηθευόμουν από τα flea market της πόλης μου. Τώρα ξαφνικά όλοι τα αποκαλούν vintage. Εγώ ακόμη τα αποκαλώ second hand!

Υπάρχει κάτι που σε κάνει να νιώθεις ανήμπορη σήμερα;
Σήμερα νιώθω ανήμπορη όταν βλέπω ότι ο κόσμος κινδυνεύει να καταστραφεί. Έτσι δεν είναι;

Ακριβώς.
Νομίζω ότι όλοι είμαστε ανήμποροι αυτή τη στιγμή.

Φταίει μάλλον και η οικονομική κρίση…
Nαι. Νομίζω ότι αυτό που συμβαίνει με την οικονομική κρίση είναι πολύ τρομακτικό. Επίσης, είναι και συναρπαστικό…

Γιατί το λές αυτό;
Γιατί η νέα γενιά όλο και περισσότερο είχε χάσει τον ενδιαφέρον για το τι συμβαίνει στον κόσμο και ένιωθε ότι δεν μπορούσε να κάνει τίποτα για να ανατρέψει την υπάρχουσα πολιτική κατάσταση. Τώρα οι νέοι άνθρωποι αρχίζουν να θέτουν ερωτήματα και αυτό είναι πολύ σημαντικό. Κατά κάποιο τρόπο, εμείς στην Βρετανία, είμασταν πολύ κακομαθημένοι, σε σχέση με την υπόλοιπη Ευρώπη. Ελπίζω αυτό να αλλάξει.

Μετά την επιτυχία του “Overpowered” πως θα ακούγεται το επόμενο άλμπουμ σου;
Δεν έχω κάνει ακόμη σχέδια για το επόμενο μου άλμπουμ, αλλά νομίζω ότι κι αυτό θα ακούγεται διαφορετικό.Οι καιροί αλλάζουν με μεγάλες ταχύτητες. Αυτό που μένει είναι το πάθος μου για καλή δουλειά και να αφιερώνω ολοκληρωτικά τον εαυτό μου στην δημιουργία, είτε αυτό λέγεται είκονα και performance, είτε λέγετε μουσική και video. Πάντα αναζητώ στο επόμενο βήμα μου μια νέα πρόκληση. Είμαι ανοιχτή σε όλα. Άνθρωποι σαν εμένα πάντα βρίσκουν τον τρόπο…

Υπάρχει περίπτωση για μελλοντικό reunion των Moloko;
Αμφιβάλω αν θα συμβεί στο άμεσο μέλλον. Αλλά έχω μάθει ποτέ μη λες ποτέ…

Disco diva ή κορίτσι της διπλανής πόρτας;
Στην πραγματικότητα και τα δύο. Μου άρεσει να παίζω με δυνατές εικόνες, να δημιουργώ φανταστικές περσόνες, αλλά ταυτόχρονα θεωρώ ότι είμαι ένα προσγειωμένο άτομο που έχει την πλήρη αίσθηση της πραγματικότητας.

Σε αποκαλούν και style icon. Πως αισθάνεσαι γι’ αυτό;
Δεν νομίζω ότι είμαι style icon. Ποτέ δεν μου αρέσε να νιώθω σαν πλαστική κούκλα. Για μένα η μουσική έρχεται πάντα πρώτη.

Gucci, Roberto Cavalli, Dolce & Cabbana, Givenchy, Gareth Pugh, Viktor & Rolf….Είσαι η λατρεμένη performer των σχεδιαστών μόδας. Ποιός είναι ο δικός σου αγαπημένος σχεδιαστής;
Πρόσφατα πήγα στο Παρίσι για το 20χρονο επετειακό show των Martin και Margiela. Ήταν το πιο ωραίο fashion show που έχω πάω ποτέ στη ζωή μου. Τόσο διασκεδαστικό, τόσο απελευθερωτικό…

Συχνά δίνεις την εντύπωση ότι είσαι ένας πολύ χαρούμενος άνθρωπος…
Δεν θα έλεγα ότι είμαι ιδιαίτερα χαρούμενη ως άνθρωπος. Είμαι και μελαγχολική. Θα μου άρεσε να μοιράζομαι περισσότερο από τον προσωπικό μου χρόνο με τους φίλους μου. Τα τελευταία δύο χρόνια δουλεύω πολύ και αυτό με πληγώνει.

Ποιά είναι η ιδανική νυχτερινή σου έξοδος;
Καλή μουσική με καλούς φίλους και αυτό είναι! Δεν χρειάζεται να βρίσκεσαι σε κάποιο φανταχτερό club. Χρειάζεται αυτό που ζεις να είναι αληθινό.

Ποιό είναι το αγαπημένο σου ποτό;
Το κόκκινο κρασί.

Τι σε φοβίζει περισσότερο;
Eίναι τόσα πολλά…(γελάει). Νόμιζω ότι αυτό που με φοβίζει πιο πολύ είναι να χάσω τους γονείς μου, να χαθεί αυτή η γενιά.

Πότε έκλαψες για τελευταία φορά;
Δεν θύμαμαι…Νόμιζω πρόσφατα έκλαψα λίγοαπλά επειδή ένιωθα πολύ κουρασμένη.

Tι σε ξεκουράζει;
Να βγαίνω με τον φίλο μου, να κάνω βόλτες τον σκύλο μου Charlie και κάθε φορά που πηγαίνω στην Ιρλανδία, εκεί ξεκουράζομαι πραγματικά.

Σκέφτεσε να επιστρέψεις στην Ιρλανδία;
Έχω ένα σπίτι στην Ιρλανδία και συχνά σκέφτομαι ότι θα ήθελα να πάω και να ζήσω εκεί μόνιμα. Δεν είμαι όμως ακόμη έτοιμη για να το κάνω.

Θα έδινες τη μουσική σου δωρεάν μέσω Internet;
Δωρεάν; (γελάει). Αν είχα κάποια άλλη δουλειά για να πληρώνω το ενίκοι μου, ενδεχωμένος να το έκανα. Αυτό όμως που κάνω τώρα είναι η μουσική. Αυτή είναι η δουλεία μου.

Τελικά, η πειρατεία σκοτώνει τη μουσική;
Δεν ξέρω. Αυτό συμβαίνει από την εποχή που ξεκίνησα την καριέρα μου. Πριν από λίγο καιρό που ήμουν στην Αγία Πετρούπολη επισκέφτηκα μια αγορά. Εκεί συνάντησα έναν τύπο που είχε κατάστημα με πειρατικά cd. Μου ζήτησε να του υπογράψω ένα με την αφιέρωση: “Στον αγαπημένο μου πειρατή, Love Roisin”. Τι να κάνω; Το υπέγραψα!

Tι θα κάνεις τώρα;
Θα βγάλω βόλτα τον Charlie…

p.s. σε όλη την διάρκεια της συνέντευξης ο Charlie λύσσαξε από το γαύγισμα…