foto: Koko_polaroid

 

Λίγο βλαχάρα μου την περιέγραψε ο Κωνσταντίνος (κάπου την πέτυχε live, δε θυμάμαι), λίγο παράφωνη ο Χρήστος (που δεν την έχει δει live), λίγο fake η Τίνα (που ακούει Amy Winebar με το pistolaki). Ε, και τι έγινε; Με το γκομενάκι πεταχτήκαμε μέχρι το Brixton Academy για να δούμε live την Duffy – Τρίτη βράδυ τίποτε άλλο δεν έπαιζε στη πόλη, άσε που έκανε και ψοφόκρυο.  Και μάλλον στον ύπνο μας έπιασε αυτή η ξανθούλα τραγουδιάρα από την Ουαλία με το show που είχε ετοιμάσει. Να και 6 μουσικοί επί σκηνής (ωραία σόλο), να και κουαρτέτο εγχόρδων, να και χορευτές-λάστιχο, να και δίδυμες τραγουδίστριες στα φωνητικά λες και βγήκαν από μιούζικαλ των ’60’s.  Με μια λέξη: Υπερπαραγωγή η Duffy. Υπερπαραγωγή που χάνεται λιγάκι στο iPhone, αφού παρακολουθήσαμε σχεδόν όλη τη συναυλία (εκτός από το διάλειμμα) μέσα από τα κινητά των μπροστινών μας (βρε λύσσα και οι Άγγλοι να τα καταγράφουν όλα). Κούκλα η Duffy μέσ’ τα κόκκινα μας είπε πολλά “Thank You”, μας τραγούδησε μέχρι και τα b-side (όλο το ρεπερτόριο) και μας χόρεψε και με το χέρι πάνω-κάτω (σαν αερόμπικ σε slow motion). Έφτασε και το φινάλε. Να το και το “Mercy”, πανικός στο Academy, να τα χέρια πάνω – κάτω (πιάστηκα), δεν άντεξα και φώναξα: «Έλεος, θέλω να βγω έξω να καπνίσω». Βγήκα πατημένος και λουσμένος με Guinness (3 λίρες το ποτήρι). Επειδή δεν χαλάω χατίρι συμφώνησα με το γκομενάκι ότι η Duffy το παίζει καλά το ‘60’s, άσε που έχει και φωνάρα. Όχι, δεν είναι βλαχάρα, ούτε το στυλ κάνει τσιχλόφουσκα. Τσιχλόφουσκα είπα; Μη πάτε στο Brixton Academy μασώντας τσίχλα, θα σας πετάξουν έξω με τις κλωτσιές. Πιο εύκολα μπαίνεις με μολότοφ. Έμαθα τα ‘σπασαν 3 μέρες αργότερα στους Prodigy!