«OUR MUSIC IS A PLACE YOU CAN GO TO…»

Torbjørn Brundtland parked his car at Last Gas Station (the girl and the robot were sitting in the back seat) and talked about the fantasy world of Röyksopp.
Now, we are “happy up here”!

Is it true that you often tell lies during interviews?
Lies is a very harsh word. I think that sometimes we feel that reality is too boring. So we add some colour to reality. Because when somebody asks us how we meet up with Robyn I think it’s more romantic or interesting to say that we met while flying on an air balloon over the Ural mountains than to say we sent an e-mail to each other.

Is this your goal in your music too: to colour reality with electronic sounds?
Yes, it’s a bit like that. Because there is something which is called escapism and there is kind of a negative thing to it, like trying to escape from reality. But I think it is really important to escape reality. Because reality is not what it should be. There are so many problems in the world. I think to take a rest is natural like eating or sleeping.

What makes you angry in the real world?
There are many real things that make me angry but I will leave it to someone else to discuss. So, I would say something funny: It makes me angry when I listen to rock music that uses auto-tune in the vocals. It makes sense sometimes in electronic music, but when it comes to rock-punk bands that makes me really angry…

After “Junior” you are planning to release a second new album. Why did you decide to release 2 albums in one year?
It’s because we have such a feeling of creativity these days and we just make so much music. At the beginning we had the idea of having a double album but finally we decided that in 2009 people don’t have the time to listen to a whole double record. That was happening back in the ‘70s when people had more time. Now, things have changed. “Junior” reveals the pop side of Royksopp with lots of vocals. The second album “Senior” (it will be released next winter) is more instrumental and shows a different side of us. It’s a bit darker and more experimental, but it’s still catchy.

What’s your opinion about Internet?
I think it is reflected in how we made “Junior”. Because every track on the album is like a little world of its own and it works really well separately. So, you can pick up any track you like and download it. Nowadays people are more interested in single tracks than they are in albums.

Why is this happening?
There’s so much music out there that it’s impossible to be heard. People only pay attention to the tracks. That’s why most of the new albums fail to succeed.

Do you bother when people download your music illegally?
No. Just let me say that I can understand. But also, there’s a lot of hypocrisy when people buy expensive shoes just to be cool and they just won’t give 1 euro to buy a single track and support the artist. That’s hypocrisy.

What is your source of inspiration?
I think this is a cliché answer. But everything inspires us. Not just listening to music, but talking about ideas and sharing our fantasies. Anything can inspire us: a beautiful day, being with people we love or drinking good wine. It’s important for us to feel that we are in harmony, that we are in the right place. This is where we want to be and that’s when we’re making good music.

Why did you name your group after a mushroom species?
It’s a long story. I will try to make it shorter. We were playing years ago with a bass guitarist. We had a bass line which I still remember to this day. And we were saving the recordings on the computer. When you work too fast, sometimes you give stupid names to the files you save. We just chose Royksopp because the sound was dirty and… mushroomy. Later, when we were going to sign with Wall of Sound, I asked the guys “What do you think about our name?”, because we were a bit worried that such a difficult name might discourage people from getting to know our music. And they answered us: “Don’t worry. People in England are not going to understand the word, but the word sounds like the name of a distant place somewhere up in the North”. I thought that was kind of poetic: that our music is a place you can go to…

What does commercially successful mean to you?
It means that we can continue, that we are in a position where we can devote ourselves in making music. Because we know we’re not gonna starve, so we can concentrate on our mission. I think it’s the best thing that could happen to us.

What makes you feel bored?
I’m not so bored these days. When you are bored it’s your own fault. Sometimes when I feel that I want something and at the same time I don’t want anything, that’s when I’m feeling bored.

Now you have to choose: the Girl or the Robot?
Can I have both, please?

What makes you happy?
Love and money!

Röyksopp will perform live this Friday June 19th at Ejekt Festival in Athens.

“I DON’T WANT TO BE FAMOUS”

La.Ga.Sta. put on its Little Boots and reached out its Hands over the new rising pop star.
Here’s a small chat with Victoria Hesketh, the magic little girl with the tenori-on. Enjoy!

Why did you choose to give your first album the title “Hands”?
It’s after the song i wrote, which was one of the first songs I wrote last year, for this project. It’s called “Hands”. It’s just a song about having faith in yourself and what you can make with your hands. I felt that this song, kind of reflects the last year of my life.

How would you describe your sound?
Intelligent space pop with human synthesizers…

Do you feel uncomfortable with all this hype around your name?
Not really. It’s ok. I mean, I would be more worried if there wasn’t any hype. It’s good to meet up with people who wanna talk about it. It’s a good thing. Sometimes it’s a bit of pressure and i try to concentrate on the music and be able to make good songs.

What does music mean to you?
It’s just everything I do everyday. It means everything to me.

Tenori-on became your trademark in a way…
Yeah. Kind of…You know, so many things happened in the studio and I’ve always loved gadgets and synths. I just got really addicted to it. It’s a very funny thing with amazing visuals!

Is there any singer you admire and you would like to collaborate with?
I would love to collaborate with Kate Bush. I’m a huge Kate Bush fan!

Do you make any sacrifices for music?
No, but with so much work I don’t see my family so much.

What does success mean to you?
I’m just able to reach a lot of people. I don’t care about hearing myself on the radio or going out shopping expensive clothes. I don’t want to make money or to be famous. I just want to make people happy. We need that because we’re living in hard times…

What makes you feel angry nowadays?
I’m not really an angry person. But when I look around me I see many people who are going through difficult times with the financial crisis. So, I just want everything to get better. You have to be confident, strong and try to carry on.

Are you bothered when people download your music illegally?
No. I download myself a lot of music for free. I don’t have any problem with that. I think that’s the way it is. And trying to stop it is like to stop water flowing. It’s going to be impossible to stop. There’s always a way people will find…

Why Little Boots?
It was a nickname from my friend, taken from an old movie he saw…

Which are your 5 favorite songs for a drive?
Let me think…
1). Human League – “(Keep Feeling) Fascination” (That’s a great song for a drive)
2). Heartbreak – “We’re Back” (A really good song with disco vibe)
3). Joni Mitchell – “A Case Is You” (A peacefull song with amazing lyrics)

Put some…boots on:

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Little Boots – “Magical”

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Little Boots – “Not Now”

[Both songs are taken from Little Boot's "Illuminations EP", out now on Atlantic]

Anoraak’s photo for Last Gas Station!

Gas Interview: Anoraak

The synth power French producer and Dj from Valerie Records parks his ’80s car in the Last Gas Station for a chat. Don’t forget to see him live for the first time in Greece at the Art House in Thessaloniki (April 23), thanks to Louder Than Pop!

What’s the story behind Anoraak?
Anoraak started 6 years ago, in my little student room in Paris. In my hometown we used to have a lot of rock bands, so i had to find another way to keep making music by myself. That’s when Anoraak came up. At the beginning, it was a bit more electronica and down tempo, and step by step it became what it sounds like now. The name doesn’t have any real meaning.

Your music sounds a lot like ’80s. What do you like most from those days?
Many things. Lots of music, graphics and movies. But first, we’re talking about a whole decade, with many different artistic movements, so it’s really hard to tell exactly what I like. It’s more about good feelings and memories. And second, it’s not all about the ’80s, there are also influences from ’70s and ’90s.

Tell me a song you always like to play on your djsets?
“Moscow Disco” by TELEX.

What do you think about the electronic music in France now? Is Paris (still) burning?
It’s moving a lot in the other cities of France, and i think that’s a major change. The new good things are not coming exclusively  from Paris anymore. That’s making the scene better and more diversified.

Give me 3 names/groups that you really like to listen to these days…
Cut Copy
Van Halen
The Commodores

What’s your opinion about downloading?
I think downloading is great.  We need to live in our times. It’s  really nice to have all these blogs discovering new artists, and having the opportunity to choose the music you like. Making limited copies for a hard release, like Valerie Records does,  gives the object a special meaning.

Greece is to you…
Warm, wonderful and sunny!

Can you send us a photo for a nightdrive with you?
Right on!

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Anoraak – “Talking In Your Sleep” [The Romantics cover]

Myspace

Lust for advertising? Iggy, what happend?

 Hi, it’s Iggy, who am i speaking to?

Μιλήσαμε με τον Iggy, πριν φουλάρουμε το Last Gas Station και πριν ο ίδιος αρχίζει να διαφημίζει αυτοκίνητα. Anywayz, ας μπούμε κατευθείαν στο ψητό…

Πώς σου φάνηκε το Glastonbury;
It’s ok. To κοινό ήταν πολύ ενθουσιώδες, αλλά δεν μου αρέσει ο καιρός της Αγγλίας. Και της Γαλλίας τα ίδια χάλια είναι. Μακάρι να ήμουν στην Ελλάδα.

«The Weirdness», νέος δίσκος για τους Stooges μετά από 33 χρόνια. Πώς είναι οι Stooges σήμερα; Είμαστε εργάτες που δουλεύουμε σκληρά. Το άλμπουμ έχει το προσωπικό μου στίγμα σαν να φυσάει ο ίδιος άνεμος, όπως τότε που ξεκινήσαμε.

Τι θυμάσαι από εκείνες τις ημέρες της «ωμής ενέργειας»;
Αυτό που μου έχει μείνει στο νου είναι ότι ένιωθα σαν στο σπίτι μου. Παίρναμε συχνά το αυτοκίνητο και τα Σαββατοκύριακα πηγαίναμε σε κοντινά μέρη για να παίξουμε και ύστερα γυρίζαμε στο αγροτόσπιτό μας. Επίσης, θυμάμαι πως ήμασταν νέοι και ελεύθεροι.

Μα είσαι ακόμη…νέος και ελεύθερος…
Είμαι πολύ τυχερός.

Στο άλμπουμ τραγουδάς για «Απληστους, απαίσιους ανθρώπους» («Greedy Awful People»). Ποιοι είναι αυτοί;
Υπάρχουν ορισμένοι τύποι ανθρώπων με τους οποίους έρχομαι συχνά σε επαφή και ξεχωρίζουν μόνο από τα λεφτά τους. Βρήκα το θέμα ενδιαφέρον για να γράψω αυτό το τραγούδι. Μερικές φορές καταστρέφουν μια καλή γειτονιά ή εισβάλλουν σε μια μορφή τέχνης και την ισοπεδώνουν. Γενικώς όπου πάνε αφήνουν πίσω τους δυσωδία (γελάει). Πρέπει να το βάλεις στα πόδια μέχρι να ξεβρωμίσει ο τόπος…

Και το τραγούδι «End of Christianity»; Αλήθεια, πιστεύεις ότι ήρθε το τέλος του Xριστιανισμού;
Οχι, όχι, όχι. Νομίζω ότι αν το ξανάγραφα θα του έδινα έναν μικρότερο τίτλο. Το τραγούδι είναι πολύ μικρό για έναν τόσο μεγάλο τίτλο. Πιστεύω ότι ο τίτλος αυτός περιγράφει τη δική μου έλλειψη ηθικής και τις δικές μου αισθησιακές προτιμήσεις και τίποτα περισσότερο. Είχατε πει παλιότερα ότι το ροκ εν ρολ πρέπει να είναι επικίνδυνο. Πιστεύετε ότι είναι επικίνδυνο στις μέρες μας; Οχι τόσο πολύ τον τελευταίο καιρό. Το rock n roll στις μέρες μας κάνει καλά τη δουλειά του: βγάζει λεφτά. Στηρίζει μια ολόκληρη βιομηχανία.

Ολα για το χρήμα γίνονται;
Πολύ περισσότερο από ό,τι παλιά.

Αν δεν μπορεί να αλλάξει τον κόσμο, το ροκ έχει τουλάχιστον τη δύναμη να αφυπνίσει τους ανθρώπους;
Εχει αφυπνίσει εμένα. Τώρα είναι προφανές ότι οι άνθρωποι το έχουν εμπορευματοποιήσει και αυτός είναι ο λόγος που υπάρχουν τόσα μεγάλα events που βασίζονται στο μάρκετινγκ της μουσικής. Δεν είμαι σίγουρος αν αυτό θέλει ο κόσμος. Αν πραγματικά το θέλει, τότε κανένα πρόβλημα. Στον κόσμο που ζούμε όλα πρέπει να έχουν ταμπέλες και όλα πρέπει να είναι extreme. Ποια είναι η δική σας φιλοσοφία για το ροκ; Προσωπικά η φιλοσοφία μου είναι να είμαι στο περιθώριο, να πηγαίνω κόντρα στο ρεύμα. Μπήκα στο ροκ για να βγω.

Πώς είναι ο Iggy εκτός σκηνής;
Ακριβώς το αντίθετο.

Δώσε μου μια εικόνα…
Tώρα που σου μιλάω φοράω πουλόβερ, το παντελόνι ενός tuxedo και όταν τελειώσω τις συνεντεύξεις μου θα απολαύσω το δείπνο μου και θα πάω στο κρεβάτι μου με συντροφιά ένα βιβλίο του Τζον Απντάικ.

Διατηρείσαι σε σούπερ φόρμα. Ποιο είναι το μυστικό;
Δεν υπάρχει μυστικό. Πάντως δεν το κάνω για να αποσπάσω την προσοχή των άλλων. Φαντάζομαι η καλή διατροφή και η γυμναστική βοηθάνε…Τρώω βαριά φαγητά. Δεν είμαι χορτοφάγος. Σχεδόν κάθε μέρα κάνω ασκήσεις Tai Chi, όπως άλλωστε και πολλοί άνθρωποι.

Υπάρχει κάτι που σε εξοργίζει;
Nα με εξοργίζει; (γελάει πονηρά)… Τίποτα δεν με εξοργίζει, εκτός αν με απειλεί. Μη με ρωτήσεις τι με απειλεί. Δεν είναι η δουλειά σου.

Κάνεις σχέδια για το μέλλον;
Εχω σταματήσει να κάνω σχέδια για το μέλλον. Αυτό, ξέρεις, είναι πειρασμός.Kάποιος που βρίσκεται στην ηλικία μου πρέπει να είναι συνέχεια σε εγρήγορση. Αυτό πρέπει να κάνει: να αντιδρά αμέσως, να στέκεται στις μύτες των ποδιών του και να είναι έτοιμος για όσα έρθουν.

Σύντομα, διαβάζω, θα ξεκινήσουν τα γυρίσματα της βιογραφικής σου ταινίας «The Passenger». Πώς αισθάνεσαι που θα δεις τη ζωή σου να ζωντανεύει στοη μεγάλη οθόνη;
Δεν ξέρω αν θα καταφέρουν να τη γυρίσουν. Βγαίνουν και μιλάνε συνέχεια για την ταινία, αλλά δεν έχουν πάρει την άδειά μου ακόμα.

Ο λόγος;

Πρέπει να ρωτήσεις τους ίδιους. Είμαι κυνικός. Διατηρώ τις επιφυλάξεις μου γι’ αυτήν την ταινία. Μερικοί άνθρωποι νομίζουν ότι είναι cool όταν κάποιος επιθυμεί να κάνει τη ζωή σου ταινία του Hollywood, αλλά αυτό είναι ένα χοντρό ψέμα.

Πιστεύεις ότι το Ιντερνετ έχει ωφελήσει ή βλάψει τη μουσική;
Υπάρχει μια ολόκληρη συμμορία ανθρώπων, οι οποίοι οργανώνουν μουσικά τους εαυτούς τους μέσω του συγκεκριμένου μέσου και δεν μπορώ να πω ότι τους συμπαθώ ιδιαίτερα. Εχουν την εντύπωση ότι είναι εναλλακτικοί, αλλά για μένα είναι ηλίθιοι. Περίμενα πολύ καιρό για να δημιουργήσω το προσωπικό μου site και δεν το έκανα για να προωθήσω τον εαυτό μου. Μου φαίνεται γελοία όλη αυτή η ιστορία.

Έφτασες ποτέ στο σημείο να δώσεις σε όλα μια κλοτσιά και να πεις τα παρατάω;
Πολλές φορές έχω πει σε ανθρώπους «Βγάλτε το σκασμό και αφήστε με ήσυχο», αλλά ποτέ δεν το εννοούσα. Πιστεύω ότι πρέπει να μειώσω τις ταχύτητες και να κάνω σιγά σιγά όσο το δυνατόν λιγότερα πράγματα. Μερικές φορές τα καταφέρνω, μερικές φορές πάλι όχι.

Έχεις ζήσει επτά γενιές ροκ. Τι σημαίνει τελικά το rock για σένα;
Το rock είναι το μόνο καλλιτεχνικό κίνημα το οποίο μπορώ να πάρω στα σοβαρά. Μου έχουν λείψει εκείνες οι μέρες που στο ροκ εν ρολ είχαν κυριαρχήσει σπουδαίοι μαύροι τραγουδιστές, όπως ο Λιτλ Ρίτσαρντ, ο Φατς Ντόμινο και ο Τσακ Μπέρι. Ο,τι έκαναν ακουγόταν συναρπαστικό.

Σχολίασε πέντε προσωπικότητες…

Μαντόνα: Εχει γερά αρχίδια!
Χίλαρι Κλίντον: Είναι εξυπνάκιας.
Τζορτζ Μπους: Ενα κουτό κολεγιόπαιδο.
Πάπας Βενέδικτος: Είναι επικίνδυνος.
Σαλμάν Ρουσντί: Πάντα μου φαινόταν υπερβολικά χαριτωμένος.

Τις δούλεψε τις ερωτήσεις το ξωτικό…στο κεφάλι του (φυσικά)! Στο mail που μας έστειλε περιμέναμε 2-3 λέξεις παραπάνω. Ίσως να χάθηκαν στον δρόμο. Ποιός ξέρει;

Τι θυμάσαι πιο έντονα από την τελετή έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004 στην Αθήνα;
Τις τελευταίες μέρες πριν από την έναρξη, με τη χώρα ολόκληρη να προετοιμάζεται, τον κόσμο με μια σκούπα στο χέρι να σκουπίζει μανιωδώς και την περηφάνια ενός λαού που διέψευδε τις Κασσάνδρες που προέβλεπαν ότι δεν θα ήσασταν έτοιμοι εγκαίρως. Περηφάνια που έφτασε στο αποκορύφωμά της όταν ο τελευταίος λαμπαδηδρόμος άναβε τη φλόγα στο Ολυμπιακό Στάδιο…

Υποστηρίζεις την ανεξαρτησία του Θιβέτ. Πιστεύεις ότι ένα ενδεχόμενο μποϊκοτάζ των Ολυμπιακών Αγώνων του Πεκίνου είναι αρκετό για να φέρει την επιθυμητή αλλαγή ή μήπως η διεθνής κοινότητα πρέπει να δράσει με άλλα μέσα – και ποια;
Έχω την αίσθηση ότι η προσοχή που είναι επικεντρωμένη στην Κίνα –όλα τα μάτια αυτή τη στιγμή είναι στραμμένα πάνω της– είναι πιο αποτελεσματική όσον αφορά στη βελτίωση της κατάστασης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων απ’ ο,τι το μποϊκοτάζ. Σε τέτοιες περιπτώσεις το να δίνεις την προσοχή σου σε κάποιον λειτουργεί καλύτερα από το να τον αγνοείς.

Τι σε κάνει να πιστεύεις ότι και το Κόσσοβο πρέπει να είναι ανεξάρτητο;
Επειδή έτσι θέλει ο λαός του. Η Ισλανδία, η πατρίδα μου, είχε πληθυσμό μόλις 100.000 κατοίκους όταν έγινε ανεξάρτητη το 1944 και κανείς τότε δεν πίστευε ότι θα τα καταφέρναμε. Ήταν το καλύτερο που μπορούσε να μας συμβεί.

«Volta» στα ελληνικά σημαίνει «περίπατος». Είναι λοιπόν ο περίπατος ένα μέσο για να γεννάει κανείς νέες ιδέες;
Ίσως… Μου άρεσε αυτή η λέξη γιατί εκπέμπει ενέργεια. Είναι το όνομα ενός ποταμού στην Αφρική, όπου έχει κατασκευαστεί ένα υδροηλεκτρικό φράγμα δημιουργώντας μια τεχνητή λίμνη. Είναι επίσης το όνομα του ανθρώπου που εφηύρε την μπαταρία.

Νιώθεις ακόμα…Violently happy;
Περιστασιακά.

Ποια είναι τα μειονεκτήματα του να είναι κανείς διάσημος;
Ότι η εικόνα που έχεις για τον εαυτό σου προβάλλεται σε λάθος διαστάσεις, με αποτέλεσμα να πρέπει να προσπαθείς συνεχώς να διατηρείς την ισορροπία σου. Σαν να μπαίνεις, για παράδειγμα, σ’ ένα εστιατόριο στο κανονικό σου μέγεθος και τότε κάποιος σε αναγνωρίζει και ξαφνικά γίνεσαι 4 μέτρα ψηλός και όλο το εστιατόριο γυρίζει να σε κοιτάξει κι εσύ πρέπει να συμπιέσεις τον εαυτό σου και να γίνεις ξανά μικροσκοπικός για να πιάνεις τον ίδιο χώρο με αυτόν που σου μιλάει. Έπειτα φεύγεις και πρέπει να μεγαλώσεις ξανά για να φτάσεις στο κανονικό σου μέγεθος. Προσωπικά θα ήθελα να παραμένω στο ίδιο μέγεθος συνεχώς, εκτός από την ώρα που τραγουδάω πάνω στη σκηνή. Την ώρα εκείνη το χαίρομαι που ο κόσμος με βλέπει σε μεγέθυνση και δεν με ενοχλεί, γιατί πιστεύω ότι έχω την ταπεινότητα εκείνη που μου επιτρέπει να διαλύομαι, να γίνομαι σκόνη. Οπότε επέρχεται η ισορροπία.

Πώς αισθάνεσαι όταν βρίσκεστε πάνω στη σκηνή και χιλιάδες φωτογραφικές μηχανές και κινητά τηλέφωνα καταγράφουν το show σου;
Δεν με πειράζει τόσο η καταγραφή του σόου, αλλά το βρίσκω προσβλητικό ο κόσμος να μη μοιράζεται μαζί μου τη στιγμή. Έχω ίσως πετάξει ως την άλλη άκρη του κόσμου για να βρεθώ εκεί και τα δίνω όλα, ενώ ο κόσμος δεν είναι παρών. Τους κοιτάζω στα μάτια και δεν αισθάνομαι την επαφή. Βλέπω μόνο φακούς. Νιώθω σαν άψυχο αντικείμενο. Οπότε προτιμώ ο κόσμος να μη με βιντεοσκοπεί κατά τη διάρκεια των συναυλιών μου.

Ενοχλείσαι όταν ο κόσμος κατεβάζει τη μουσική σας δωρεάν από το Ίντερνετ;
Είναι δική τους επιλογή αν θέλουν να με υποστηρίξουν να εξακολουθήσω να γράφω μουσική ή όχι. Δεν μπορώ εγώ να αποφασίσω γι’ αυτούς.

Τι σημαίνει να είσαι εμπορικά επιτυχημένη;
Σημαίνει ότι μπορώ να αγοράσω όποιο μουσικό όργανο θέλω για τις ηχογραφήσεις μου. Είναι μια πολυτέλεια.

Αν είχες τη δύναμη να αλλάξεις κάτι στον κόσμο, τι θα άλλαζες;
Μου αρέσει έτσι όπως είναι.

Είσαι άνθρωπος της πόλης ή της φύσης.
Της φύσης.

Πολλοί διάσημοι μουσικοί αγωνίζονται για την προστασία του περιβάλλοντος. Πρόκειται για μόδα ή πραγματικά πιστεύουν σ’ αυτό το σκοπό; Ποιες είναι οι δικές σου ενέργειες για την προστασία του περιβάλλοντος;
Αισθάνομαι ότι η ανάγκη για την προστασία του περιβάλλοντος είναι μια πολύ επείγουσα υπόθεση. Προσπαθώ να πείσω τους συμπατριώτες μου τους Ισλανδούς να μην κατασκευάσουν άλλα εργοστάσια παραγωγής αλουμινίου. Τρία είναι αρκετά.

Ποιος είναι ο χειρότερός εφιάλτης σου;
Η έλλειψη οξυγόνου.

Πιστεύεις στο Θεό;
Όχι.

Ποια είναι κατά τη γνώμη σου η μεγαλύτερη απειλή για την ανθρωπότητα;
Η μετριότητα, η στενομυαλιά, η στασιμότητα.

A 4-minute interview with Swedish electro-pop princess

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

[photo: konstantinos panapakidis]

O Joey Burns φουλάρει το ντεπόζιτο και πατάει γκάζι…

 
Σας συνδέουν στενοί δεσμοί με την Ελλάδα. Πως το εξηγείς αυτό;

Προσπάθησα να απαντήσω σ’ αυτή ερώτηση και στο παρελθόν, αλλά δεν νομίζω πως τας κατάφερα. Είναι κάτι που συμβαίνει με φυσικό τρόπο και πραγματικά το εκτιμούμε ειδικά αυτές τις μέρες που έχουν δυσκολέψει τις ζωές των συγκροτημάτων. Ο κόσμος δεν πληρώνει για να παρακολουθήσει συναυλίες, έχει σταματήσει να αγοράζει cd και δεν διαθέτει χρόνο για ακούσει έναν δίσκο. Κάθε φορά που επιστρέφω στην Ελλάδα αισθάνομαι ότι γυρίζω στο σπίτι μου.

Ποιά ανάμνηση έχει μείνει χαραγμένη στη μνήμη σου;

Να πίνω ρακί με τους ντόπιους στο Ηράκλειο και στα Χανιά μέχρι τα ξημερώματα (γελάει).

Ας μιλήσουμε για το νέο σας άλμπουμ “Carried To Dust”. Τι επιδιώξατε αυτή τη φορά;

Σ’ αυτό τον δίσκο προσπαθήσαμε να σπάσουμε τους δεσμούς με ότι είχαμε κάνει στο παρελθόν. Δεν σχεδιάσαμε τίποτα, όπως συνέβη στο προγούμενο άλμπουμ μας  “Garden Ruin”, και τα αφήσαμε όλα στη τύχη. Επηρέαστηκαμε από τα ταξίδια που κάναμε σε όλο τον κόσμο, καλέσαμε φίλους που συναντήσαμε να παίξουν μαζί μας και γράψαμε τραγούδια που μιλούν για ιστορίες του δρόμου..

Επίσης, μιλούν για ιστορίες εμπνευσμένες από την απεργία των σεναριογράφων του Χόλιγουντ…

Ήταν ένα δυνατό χτύπημα στην κινηματογραφική βιομηχανία. Ξαφνικά σταμάτησαν τα σήριαλ, τα τηλεοπτικά show, ακόμη και η παραγωγή αρκετών ταινιών. Οι αμερικανοί είναι σε εγάλο βαθμό εξαρτημένοι από την τηλεοπτική διασκέδαση στη οποία καταφεύγουν ως ένα είδος ανακούφισης από τις καθημερινές τους έγνοιες. Είμαστε μια μεγάλη χώρα που είναι αναπόσπαστα δεμένη με τα media τα οποία είναι ταυτόχρονα ευλογία και κατάρα.

Πιστεύεις ότι μετά την εκλογή του Μπαράκ Ομπάμα τα πράγματα θα αλλάξουν;

Όχι, δεν θα αλλάξουν. Ο τρόπος που λειτουργεί η κοινωνία έχει πολύ βαθιές ρίζες. Έχουμε μεγάλη εξάρτηση από το πετρέλαιο, τα αυτοκίνητα και από τη διασκέδαση με τη μορφή που περισπασμού από τα πραγματικά προβλήματα. Έχει γίνει μέρος της ιδιοσυγκρασίας μας. Η Αμερική χαρακτηρίζεται από την κυριαρχία των μεγάλων επιχειρήσεων, του καπιταλισμού και της μαζικής ποπ κουλτούρας. Στην Αμερική τα μεγέθη είναι τεράστια και κάθε φορά που ταξιδεύω στην Ευρώπη διαπιστώνω ότι τα πράγματα είναι πιο χαλαρά, ο κόσμος έχει ένα σαββατοκύριακο και μια σειρά από αργίες να ξεκουραστεί τη στιγμή που στην Αμερική υπάρχουν σούπερμαρκετ που δουλεύουν 24 ώρες το 24ωρο.

Τι σημαίνει μουσική για σένα;  

Η μουσική είναι μια πολύ σημαντική γλώσσα, μια από τις χαμένες γλώσσες που ευτυχώς είναι ακόμη ζωντανή. Χθες βράδυ η φίλη μου έδωσε να διαβάσω ένα απόσπασμα από «Το βιβλίο των εναγκαλισμών» του λατινοαμερικάνου συγγραφέα  Εδουάρδο Γκαλεάνο που μιλούσε για τους κρατούμενους στις φυλακές της Βολιβίας. Ζούσαν σε κελιά που δεν ήταν μεγαλύτερα από ένα φέρετρο, δεν είχαν καμία επαφή μεταξύ τους, αλλά επικοινωνούσαν με τις φωνές τους, με κινήσεις και χτυπήματα. Έτσι κατόρθωναν να επικοινωνούν και αφηγούνται ιστορίες μεταξύ τους. Μια τέτοια γλώσσα επικοινωνίας είναι και η μουσική. Είναι το πνεύμα που μας ενώνει και μας δίνει ελπίδα, σαν αυτή που αναγεννήθηκε με την πρόσφατη προεδρική εκλογή του Ομπάμα, σαν αυτή που μας δίνει κουράγιο για να βγούμε αλώβητοι από καταστροφές όπως η παρούσα οικονομική κρίση. Η μουσική είναι σαν ένα υπόγειο κύμα που πηγαίνει πέρα από τις λέξεις που τόσο μας εμπνέουν και ανοίγει λεωφόρους, ταχύτερες και πλατύτερες που οδηγούν κατευθείαν στην καρδιά.

Ποιο είναι το πιο όμορφο πράγμα που είδες στη ζωή σου;

Τα πρόσωπα των δικών μου ανθρώπων γύρω από το οικογενειακό τραπέζι στις ευτυχισμένες και δύσκολες στιγμές. Για μένα αυτός ο συναισθηματικός δεσμός είναι πολύτιμος και είναι ο ίδιος που με συνδέει και με τους Calexico. Είμαστε σαν μια οικογένεια μουσικών. Είναι κάτι που δεν μπορείς να εξηγήσεις, αλλά είναι εκεί και το νιώθεις.

Kαι το πιο άσχημο;  

Έχοντας μεγαλώσει στη Δυτική Ακτή πάντα με ενοχλούσε να βλέπω στον ορίζοντα αυτό το πυκνό καφέ νέφος της ατμοσφαιρικής ρύπανσης που ποτέ δεν έφευγε. Περνούσαν οι δεκαετίες και αυτό παρέμενε στη θέση του. Το άλλο είναι η απόλυτη φτώχεια που βλέπω ταξιδεύοντας νότια του Σαν Ντιέγκο προς την Τιχουάνα, μόλις περάσω τα σύνορα. Είναι συγκλονιστικό να συνειδητοποιείς ότι τα σκουπίδια του ενός λαού είναι τροφή για τον άλλο.

Μερικοί υποστηρίζουν ότι πολιτική και μουσική δεν συμβιβάζονται. Συμφωνείς;

Οι μουσικοί είναι οι πολιτικοί της καρδιάς. Με εργαλείο τη μουσική περνάνε τα μηνύματα τους και διευρύνουν τον συναισθηματικό τους κόσμο. Ωστόσο είμαι αντίθετος με τα προπαγανδιστικά τραγούδια. Είναι το χειρότερο είδος τραγουδιών. Δεν τα θεωρώ καν τραγούδια, αλλά δηλητηριασμένα μπισκότα που ψήνονται στην κουζίνα ενός διαβολικού μάγειρα. Όποτε δεν έχουν καμία θέση ανάμεσα στα έντιμα έργα των αληθινών δημιουργών.

Τι είδους μήνυμα θέλεις να στείλεις στους ανθρώπους εκεί έξω;

Να είναι ανοιχτοί. Αυτό είναι το μόνο μήνυμα. Να είσαι ανοιχτός και αληθινός στον εαυτό σου γιατί μόνο έτσι θα μπορέσεις να είσαι καλύτερος άνθρωπος για τους άλλους. Πρέπει να αρχίσεις να δουλεύεις από μέσα σου πρώτα. Γι’ αυτό εκτιμώ το γεγονός ότι μου παραχώρησες αυτά τα έξτρα πέντε λεπτά για να δείξω στη φίλη μου, με την οποία είχαμε μια δύσκολη νύχτα, ότι πραγματικά νοιάζομαι γι’ αυτή και δεν την παραμελώ όταν έχω δουλειά.

Ποιά θεωρείς ότι είναι η μεγαλύτερη απειλή για τη μουσική στις μέρες μας;

Οι άνθρωποι που εμπλέκονται στην διαδικασία της μουσικής παραγωγής χωρίς να νοιάζονται πραγματικά για τη μουσική. Αυτή η μεγαλύτερη απειλή. Η μουσική βιομηχανία έχει προσελκύσει μεγάλο αριθμό ανθρώπων που νοιάζονται μόνο για το κέρδος. Ο παράγοντας απληστία έχει προξενήσει μεγάλο κακό στη μουσική κι εμείς οι μουσικοί με τις αποφάσεις μας τόσο σε επίπεδο μεγάλων εταιριών, όσο και σε επίπεδο μικρών ανεξάρτητων παραγωγών προσπαθούμε να πάρουμε σωστές αποφάσεις με σκοπό να διατηρήσουμε την ποιότητα στη μουσική μας.

Gas Info 

CALEXICO LIVE

·          Σάββατο 31 Ιανουαρίου στο Fuzz Club (Βουλιαγμένης 22, τηλ. 210-9220802).

·          Κυριακή 1^η Φερβουαρίου στο Principal Club Theater στην Θεσσαλονίκη (τηλ. 2310-428088).

·          Τρίτη 3 Φεβρουαρίου στον Πολυχώρο Πολιτεία στην Πάτρα.

·          Τιμή εισιτηρίου: 30 ευρώ (προπώληση).

Σε ποιόν ανήκει το φεγγάρι;

Πως εμπνευστήκατε το “Homeland”;
Το γεγονός ότι έχουν αλλάξει πολλά πράγματα στις ΗΠΑ τα τελευταία χρόνια και προσπάθησα να το περιγράψω. Επίσης, είναι μια ιστορία που δεν έχει ειπωθεί. Το “Homeland” είναι ένα μείγμα προσωπικών βιωμάτων και περιγραφών του τρόπου με το οποίο οι άνθρωποι χειρίζονται αυτόν τον πλανήτη.

To «Ηοmeland» είναι ένα πορτρέτο της σύγχρονης Αμερικής;

Δεν ήθελα να κάνω ένα πορτρέτο της χώρα μου, αλλά να περιγράψω την κατάσταση που επικρατεί σ’ αυτήν. Κυριαρχεί μια παράνοια στην Αμερική αυτή την στιγμή.  Θα ήθελα πάρα πολύ οι συμπατριώτες μου να καταλάβουν τι συμβαίνει. Ο George Bush ενέργησε ενάντια στη θέληση του λαού. Γιατί ο λαός στην πλειονότητα του δεν επιθυμεί την συνέχιση αυτού του πολέμου. Όπως όλοι γνωρίζουν αυτός ο πόλεμος εναντίον της τρομοκρατίας δεν μπορεί να κερδηθεί γιατί η χώρα του τρόμου δεν έχει σύνορα.

Πιστεύεται ότι η τεχνολογία είναι επαναστατική στις μέρες μας;

Όχι ιδιαίτερα, το θέμα είναι πώς την χειριζόμαστε εμείς. Για παράδειγμα άκουσα ένα 14χρονο κορίτσι να λέει ότι «για την δική μου γενιά η ιδιωτική ζωή δεν έχει πια σημασία. Ανέβασα στο διαδίκτυο το ημερολόγιο, την σεξουαλική μου ζωή, το τραπεζικό μου λογαριασμό και όλες τις προσωπικές μου σκέψεις. Όλη μου η ζωή είναι μέσα στο Internet. Δεν έχω τίποτα προσωπικό, τίποτα ιδιωτικό». Και σκέφτηκα να μια μεγάλη διαφορά ανάμεσα στις γενιές γιατί η δική μου γενιά τρέφει ιδιαίτερη εκτίμηση στην ιδιωτική ζωή, την θεωρούμε ένα είδος πολυτέλειας. Το πρόβλημα δεν είναι η ίδια η τεχνολογία, όλοι την χρησιμοποιούμε, όλοι πατάμε κουμπιά και τι έγινε; Το θέμα είναι τι συμβαίνει στο μυαλό μας.

Θα λέγατε ότι η επιστήμη και η τεχνολογία μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως μοχλός για την απελευθέρωση της ανθρώπινης φαντασίας;

Φυσικά. Τα εργαλεία είναι ουδέτερα. Μπορούν να χρησιμοποιηθούν για σε φυλακίσουν ή να σε απελευθερώσουν. Είναι σαν την Ισπανική Ιερά Εξέταση που κατηγορούσε την πληροφόρηση για τις αμαρτίες του κόσμου. Αν πραγματικά επιθυμούσαμε με την βοήθεια της τεχνολογίας να κάνουμε αυτό που είχαμε υποσχεθεί για τον λαό του Ιράκ, δηλαδή να τον απελευθερώσουμε,  θα του παρείχαμε τον κατάλληλο εξοπλισμό να ξαναχτίσει την χώρα του. Αυτό θα ήταν υπέροχο.

Υπάρχει μονοπάτι που οδηγεί στην δημιουργία;

Η βασική μου δουλειά ως καλλιτέχνης ήταν πάντα να στέκομαι παράμερα, να παρατηρώ και να περιγράφω τον κόσμο.

Αν σας ζητούσαν να σταθείτε στην άκρη και να παρατηρήσετε την σημερινή Αμερική. Τι εικόνες θα μας περιγράφατε;

Είναι σαν να παίρνει σάρκα και οστά όλος ο κόσμος του Andy Warhol με την εμμονή του στην φήμη, την πορνογραφία, τους superstars. Αυτό εξηγεί πολλά πράγματα για την αμερικανική κουλτούρα με τα reality shows, όπως το American idol, που μετατρέπουν την ιδιωτική ζωή σε τηλεοπτικό θέαμα. Επίσης, για την πολιτική στρατολόγησης των αμερικανικών ενόπλων δυνάμεων. Σου υπόσχονται ότι θα αποτελείς έναν στρατό από μόνος σου (An army of one), σαν πρωταγωνιστής ενός video game που εξολοθρεύει τον εχθρό. Θεωρητικά είσαι μόνος σου απέναντι σ’ αυτή την πανίσχυρη τεχνολογία, αλλά στην πραγματικότητα οι αμερικανοί στρατιώτες που συμμετέχουν σε πολεμικές επιχειρήσεις είναι υποχρεωμένοι να υπακούουν σε εντολές. Να πυροβολήσουν ή να συνθλίψουν τον εχθρό κάτω από το τανκ. Ετσι λειτουργούν σαν robot.

Τι αναμνήσεις σας ξυπνάει η επανέκδοση του δίσκου σας «Big Science», 25 χρόνια μετά;

Η επανέκδοση του δίσκου συμπίπτει με την επέτειο του Βατερλό, δηλαδή την ήττα του Ναπολέοντα. Έχει, δηλαδή, σχέση με το να χάνεις ένα πόλεμο, όπως εμείς χάνουμε τον δικό μας. Φυσικά τα σχολικά βιβλία μας γράφουν ότι νικήσαμε ακόμα και τον πόλεμο του Βιετνάμ. Είμαστε σαν τους Κινέζους κομουνιστές που ξαναγράφουν την ιστορία όπως τους συμφέρει. Ούτε καν θυμόμαστε ότι ο πόλεμος που έχουμε εμπλακεί τώρα στην πραγματικότητα είχε ξεκινήσει τη δεκαετία του ’70. Έγραψα το τραγούδι «Ο Superman» για την αποτυχημένη επιχείρηση διάσωσης των αμερικανών ομήρων στην Τεχεράνη το 1979. Ήταν μια ταπείνωση για την λεγόμενη υπερδύναμη. Η υψηλή τεχνολογία έγινε συντρίμμια που σκορπίστηκαν στην έρημο.

Μιλήστε μας για την συνεργασία σας με την NASA;

Ένα από τα project της NASA ονομάζεται «The Greening Of Mars» που είναι μια προσπάθεια να γίνει ο πλανήτης Άρης κατοικήσιμος με την δημιουργία οξυγόνου, νερού και βλάστησης. Ένα project που θα μπορούσε να διαρκέσει και 10 χιλιάδες χρόνια. Τώρα που μάθαμε πώς να «περιποιούμαστε» τον δικό μας πλανήτη, θα «περιποιηθούμε» και τους άλλους. Ένα άλλο project διάρκειας 5 χιλιάδες ετών είναι η μεταφορά των ραδιενεργών υλικών και των βιομηχανιών από τη Γη στη Σελήνη. Στόχος είναι η μείωση του υπερπληθυσμού και η μετατροπή αυτού του πλανήτη και πάλι σε κήπο της Εδέμ.

Ποια είναι η εικόνα που έχετε για τον πλανήτη Γη σήμερα;

Θα τον περιέγραφα ως πλανήτη νερό. Έχουμε συνηθίσει να αποκαλούμε τον πλανήτη μας γη επειδή κατοικούμε σ’ αυτόν, αλλά αν ανοίξεις τα μάτια σου θα δεις ότι αποτελείται από νερό.

Ποια κατά την γνώμη σας είναι η έννοια της πατρίδας για τον άνθρωπο του 21^ου αιώνα;

Tο μυαλό μας. Οι άνθρωποι του 21^ου αιώνα είναι αποκομμένοι από τη γη. Θα ήταν πολύ όμορφο να είχαμε ένα κομμάτι γη δικό μας, να φυτεύσουμε ένα δέντρο, αλλά αυτό δεν συμβαίνει και πρέπει να αναζητήσουμε το σπίτι μας κάπου αλλού. Κοίτα τι γίνεται στο Φεγγάρι με τις εδαφικές διαμάχες Κινέζων, Ρώσων και αμερικανών. Σε ποιόν ανήκει το φεγγάρι;

Σε τι είμαστε σήμερα καλύτεροι από τον Χίτλερ, τον Στάλιν και τον Μουσολίνι;

 
Την τελευταία φορά που ήρθα στην Ελλάδα πέρασα υπέροχα. Τη λάτρεψα. Ενιωσα ότι ήρθα σε επαφή με κάτι πολύ πολύ παλιό, πανάρχαιο και, γνωρίζοντας διαφορετικούς ανθρώπους, αισθάνθηκα να ταξιδεύω από ευαισθησία σε ευαισθησία, όπως όταν ταξιδεύει κανείς από χώρα σε χώρα διασχίζοντας σύνορα. Ερχονταν σπίτι μας πολλοί άνθρωποι και μας έφερναν ο καθένας κι από κάτι που είχε φτιάξει μόνος του, φαγητά και σάλτσες και λάδι και ξίδι και γλυκά κι ένα σωρό πράγματα. Εμεινα κατάπληκτη από το πόσο ζεστοί κι ευγενικοί και περιποιητικοί ήταν οι άνθρωποι.

Το δικό μου ταξίδι στη μουσική είναι μακρύ: Αρχισε όταν ήμουν 12 χρονών και μέχρι σήμερα, που έχω πια περάσει τα 40, μου έχει δώσει την ευκαιρία να γνωρίσω πολλές πτυχές της ζωής. Κάποιες εμπειρίες μου από το χώρο της μουσικής βιομηχανίας υπήρξαν πολύ οδυνηρές. Είναι ένας χώρος πολύ δύσκολος κι από πολλές απόψεις ταπεινωτικός. Αλλά εμείς που ζούμε στη Δύση και είμαστε ευκατάστατοι, αν δεν περάσουμε από τέτοιου είδους εμπειρίες, δεν διαμορφωνόμαστε ως άνθρωποι έτσι ώστε να συνειδητοποιήσουμε την προνομιούχο θέση μας. Κι εμείς, αν θέλουμε ως ανθρώπινα όντα να εξελιχθούμε και να συνεχίσουμε, θα πρέπει να γίνουμε ένα μαντείο που αντηχεί και ερμηνεύει με ακρίβεια όλα εκείνα που εμείς θεωρούμε αληθινά, αλλιώς δεν υπάρχει λόγος να επιδιώξουμε τίποτα κι όλες μας οι προσπάθειες είναι μέτριες και μάταιες και  βαρετές.

Καθώς μεγαλώνω, αισθάνομαι ότι γίνομαι όλο και πιο εύθραυστη, ότι η δουλειά δεν με κάνει πιο δυνατή αλλά πιο ευαίσθητη. Κι αυτό συμβαίνει γιατί ως καλλιτέχνης εκτίθεσαι και φέρεις ευθύνη για το πώς παρουσιάζεις τον εαυτό σου και τη δουλειά σου και οι άλλοι περιμένουν από σένα να εξηγείς αυτό που κάνεις. Αισθάνομαι ότι το κοινό με επιφορτίζει με ένα ποσοστό ευθύνης, επειδή επηρεάζω την αντίληψη που έχει για την Τέχνη και τη μουσική. Εγώ όμως δεν επιθυμώ να κάνω κάτι τέτοιο. Θέλω να τους δείξω μέσα από έναν κόσμο χωρίς λέξεις ότι κι εκείνοι μπορούν να γράψουν μουσική, ότι κι εκείνοι μπορούν να έρθουν σε επαφή μεταξύ τους μέσω ενός αθώου ταξιδιού της καρδιάς με προορισμό τις εύθραυστες εκείνες έννοιες που τους βοηθούν να βρουν το δικό τους τόπο ανάπαυσης.

Η παγκοσμιοποίηση μας έχει κάνει να συνειδητοποιήσουμε ακόμα πιο βαθιά ότι χωρίς αυτή την επαφή μας με τα πολύτιμα και εύθραυστα αυτής της ζωής, είτε αυτό είναι η φύση είτε ο σεβασμός και η αγάπη για κάποιον ή για κάτι, πέφτουμε μέσα σε μια ομοιόμορφη σούπα και χάνουμε την αυτοπεποίθησή μας. Ετσι, ό,τι έχει να κάνει με τη μουσική και το τραγούδι έχει σκοπό να μας δείξει το δρόμο για να συνειδητοποιήσουμε ένα απλό μήνυμα: ότι κι άλλοι άνθρωποι αισθάνονται αυτό που αισθανόμαστε κι ότι μπορούμε να επικοινωνήσουμε με τα συναισθήματά τους. Η συνειδητοποίηση αυτή μάς χαρίζει ωριμότητα και μας κάνει να νιώθουμε πιο δυνατοί όταν ερχόμαστε σε επαφή με αυτές τις απλές αλήθειες. Οταν πολιορκούμαστε από την παγκοσμιοποίηση, όταν βομβαρδιζόμαστε από τις διαφημίσεις των ΜΜΕ, πέφτουμε σε σύγχυση και πρέπει να καταβάλουμε μεγάλη προσπάθεια για να μπορέσουμε να διακρίνουμε ανάμεσα στα πράγματα που είναι σωστά κι αληθινά και στα πράγματα που δεν είναι παρά τεχνάσματα που βοηθούν κάποιες επιχειρήσεις να βγάλουν λεφτά.

Αυτό που με γοητεύει τον τελευταίο καιρό είναι ότι δημιουργούμε εικονικούς τρόπους ζωής, που δεν έχουν και πολύ να κάνουν με την πραγματικότητα. Καταφεύγουμε στον υπολογιστή, που μας υπενθυμίζει πόσο πολύ διψάμε για απλούς τρόπους να κατανοήσουμε τον εαυτό μας και να συνδεθούμε με τους άλλους, να ταξιδέψουμε στο συναισθηματικό μας κόσμο και να ξεκλειδώσουμε τις πόρτες της πνευματικότητάς μας, που θα μας επιτρέψουν να ωριμάσουμε και να εξελιχθούμε και να αγγίξουμε τις πραγματικές μας δυνατότητες. Και πιστεύω ότι τελικά αυτό είναι που οι άνθρωποι επιθυμούν πραγματικά να κάνουν – πέρα βέβαια από να αγαπηθούν ή να ικανοποιήσουν άλλες βασικές τους ανάγκες.

Η μουσική είναι για μένα σημείο αναφοράς σε αυτό το ταξίδι αναζήτησης. Είναι το αποκορύφωμα της κατανόησης. Ενας αληθινός τόπος. Κάτι το απόλυτο. Δεν μπορεί να διαλυθεί δεν μπορεί να γίνει αντικείμενο εκμετάλλευσης μπορεί να πουληθεί εξωτερικά, υλικά, αλλά όσον αφορά την εσωτερική της ουσία ως δημιουργίας, είναι απόλυτα αγνή και μας επιτρέπει να έρθουμε σε επαφή με το συναισθηματικό μας ιστό. Κι αυτός για μένα είναι ένας πολύ σημαντικός παράγοντας. Είναι τόσο σημαντικός όσο να περπατάς μέσα σ’ ένα δάσος. Κι επειδή στις πόλεις τα δάση δεν είναι πάντα διαθέσιμα, πρέπει να ανακαλύψουμε άλλου είδους δάση και να τα φέρουμε στις πόλεις μας.

Ο μεγαλύτερος φόβος μου είναι ο ρατσισμός. Φοβάμαι πολύ το ρατσισμό και το πόσο εύκολα μπορεί να γεννηθεί. Μπορούμε πάρα πολύ γρήγορα να μετατραπούμε σε φασίστες. Ο φασισμός είναι δυστυχώς «παρών» στο σημερινό μας κόσμο. Είμαι πολύ απογοητευμένη -αν και έχω πάψει πια να εκπλήσσομαι- από τις πολιτικές αποφάσεις των κυβερνήσεων, ιδιαίτερα της Αυστραλίας και των ΗΠΑ. Και πίστευα ότι αφού έχουμε αντιμετωπίσει και στο παρελθόν τα ίδια προβλήματα, θα είχαμε τουλάχιστον μάθει να τείνουμε κλάδον ελαίας και να κάνουμε συμβιβασμούς μεταξύ μας αντί να προελαύνουμε και να αφανίζουμε ολόκληρους πολιτισμούς.

Σε τι είμαστε σήμερα καλύτεροι από τον Χίτλερ, τον Στάλιν και τον Μουσολίνι; Σε τίποτα. Διαπράττουμε τις ίδιες φρικαλεότητες, αλλά δεν είμαστε ακόμα υπόλογοι γι’ αυτές και δεν θα είμαστε για τα επόμενα 20-30 χρόνια. Αυτά συμβαίνουν σήμερα στον κόσμο που ζούμε κι εμείς παρακολουθούμε ντοκιμαντέρ για τον Χίτλερ, τον Στάλιν και τον Μουσολίνι. Και τα ντοκιμαντέρ για τον Τζορτζ Μπους πού είναι; Δεν έχουν γυριστεί ακόμα, αλλά σε είκοσι χρόνια θα τα βλέπουμε και θα μαθαίνουμε πόσους ανθρώπους δολοφόνησε. Σήμερα δεν μπορούμε να τα δούμε γιατί δεν μας επιτρέπεται – αυτός είναι ο φασισμός κι αυτό είναι που με τρομάζει: η παραπληροφόρηση.

Η μουσική μπορεί να αποτελέσει πανάκεια, αλλά δεν θα μπορέσει να δώσει ελπίδα – δεν πρόκειται να λύσει τέτοιου είδους προβλήματα. Αυτό που μπορεί η μουσική να προσφέρει σε έναν ακροατή που βρίσκεται σε απομόνωση είναι η δυνατότητα να έρθει σε επαφή με τον ιδιωτικό του κόσμο, πράγμα που διαφορετικά δεν θα είχε τη δυνατότητα να κάνει. Γι’ αυτό κι η μουσική είναι ιερή: γιατί έχει την ικανότητα να μας φέρνει σε επαφή με τα βαθύτερα αισθήματά μας.

Αυτό που μου κεντρίζει τη φαντασία σε σχέση με τη μουσική είναι η ίδια η δομή της. Οταν έχουμε μπροστά μας ένα μουσικό κομμάτι, ένα προϊόν έμπνευσης, είναι σαν να διαβάζουμε ένα αφήγημα. Και, ακόμα κι αν είναι αφηρημένο, είναι μια ιστορία της καρδιάς. Κι αν οι άλλοι μπορούν να επικοινωνήσουν με αυτό, είναι σαν να έχουμε προσφέρει ο ένας στον άλλον ένα απάγκειο, και μπορεί αυτό να διαρκεί τρία μόνο λεπτά, αλλά μπορούμε να βασιστούμε σ’ αυτό προσωρινά για να έρθουμε σε επαφή με τον ιδιωτικό μας κόσμο. Δεν υπάρχει τίποτα θρησκευτικό σε αυτό, δεν πρόκειται να σου αλλάξει τη ζωή, αλλά μπορεί να σου προσφέρει μια στιγμή παρηγοριάς. Κι αυτό για μένα είναι τόσο σημαντικό όσο και το να επινοείς ένα καινούργιο παυσίπονο.

Είναι εξαιρετικά δύσκολο να παραμείνει κανείς ζωντανός. Ελάχιστα πράγματα έρχονται στη ζωή μας, προσφέροντας ελπίδα με αθώο τρόπο, χωρίς να μας παίρνουν τίποτα για αντάλλαγμα. Αυτή είναι και η έννοια της περιποίησης, της φροντίδας. Είναι σαν να ποτίζεις τα λουλούδια του διπλανού σου μέσα στο μυαλό και την καρδιά του.

Ο Robert Del Naja (3D) των Massive Attack ανάβει τσιγάρο στο LGS και μιλάει για το Μεσανατολικό ζήτημα, τη Χαμάς, τον Barack Obama, τον Gordon Brown και τους εφιάλτες του.

Πως θα περιέγραφες τα νέα τραγούδια των Massive Attack;
Το νέο μας άλμπουμ βρίσκεται στο τελικό στάδιο της προετοιμασίας. Τα κομμάτια ακούγονται πολύ διαφορετικά. Δεν μας αρέσει άλλωστε να επαναλαμβάνουμε τους εαυτούς μας. Κάθε μας άλμπουμ δεν το προσεγγίσουμε σαν σύνολο, αλλά το δουλεύουμε τραγούδι με τραγούδι. Αυτή τη φορά συνεργαζόμαστε με τους Damon Albarn (Blur), Horace Andy, Hope Sandoval (Mazzy Star), Dave Sitek (TV on the Radio).

Από τι κινδυνεύει η μουσική στις μέρες μας;
Διανύουμε μια πολύ δύσκολη εποχή. Η μουσική στις μέρες μας έχει χάσει την αξία της, έχει γίνει φθηνή και ο κόσμος πια δεν πληρώνει για την αποκτήσει. Αυτή πιστεύω ότι είναι η μεγαλύτερη απειλή. Γνωρίζω πολλούς φίλους μου που είναι μουσικοί που πρέπει να κάνουν παράλληλα κι άλλες δουλειές για να πληρώσουν το ενοίκιο τους.

Σας ενδιέφερε πάντα να περνάτε μηνύματα μέσα από τα τραγούδια σας;
Υπήρχαν πάντα μηνύματα στα τραγούδια μας. Το πιο άμεσα πολιτικό τραγούδι που γράψαμε ποτέ ήταν το “False Flags” (Ψεύτικες Σημαίες) που είχε συμπεριληφθεί στην συλλογή μας “Collected” πριν από δύο χρόνια. Σε όλη την διάρκεια της καριέρα μας μέσω από τις συναυλίες μας και την συνεργασία μας με άλλα συγκροτήματα και μη κυβερνητικούς οργανισμούς αγωνιστήκαμε για τα ανθρώπινα δικαιώματα, τους πρόσφυγες, τους πολιτικούς κρατούμενους, το Παλαιστινιακό ζήτημα και εναντίον του πολέμου στο Ιράκ. Προσπαθούμε να γίνουμε χρήσιμοι με κάποιο τρόπο.

Μιλώντας για το Μεσανατολικό ζήτημα πιστεύεις ότι Παλαιστίνιοι και Ισραηλινοί θα μπορέσουν κάποτε να συμβιώσουν ειρηνικά;
Είναι υπερβολικά περίπλοκη κατάσταση για να την αναλύσουμε με δύο κουβέντες. Πολλά εξαρτώνται από την στάση της Ευρώπης και της Αμερικής απέναντι στο ζήτημα είναι μεροληπτική. Είναι γελοίο να μην αναγνωρίζεται η Χαμάς που εκπροσωπεί τον Παλαιστιανικό λαό καθώς ο λαός αυτός θεωρεί τον εαυτό του υπό ξένη κατοχή. Και αν δεν αναγνωρίσεις στους Παλαιστίνιους το δικαίωμα για αντίσταση είναι σαν να μην αναγνωρίζεις καθόλου τη μια πλευρά του ζητήματος και άρα δεν μπορεί να υπάρξει ουσιαστικός διάλογος ανάμεσα στους δύο λαούς.

Με την εκλογή του Barack Obama θα βελτιωθούν τα πράγματα;
Ποιός ξέρει; Ελπίζω πως η εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ να αλλάξει με την εκλογή του Barack Obama και να οδηγήσει το Μεσανατολικό ένα βήμα πιο κοντά στη λύση του.

Έχετε υψώσει επανειλημμένα τη φωνή σας και ενάντια στον πόλεμο του Ιράκ. Είσαι αισιόδοξος ότι θα στρατεύματα κατοχής θα αποσυρθούν στο άμεσο μέλλον;
Πιστεύω ότι πολλοί Βρετανοί νιώθουν δυσαρεστημένοι για το πως φτάσαμε σ’ αυτή την κατάσταση. Η συμμετοχή μας σε αυτό τον πόλεμο που υποτίθεται είχε σκοπό να κάνει τον κόσμο καλύτερο τελικά οδήγησε στο ακριβώς αντίθετο αποτέλεσμα. Η Βρετανία έχει μια μακρά ιστορία ανάμειξης σε ξένες υποθέσεις και αυτά τα πράγματα έχουν επιπτώσεις. Πληρώνεις το τίμημα. Όλο και πιο πολύ κάθε χρόνο το Βρετανικό κράτος περιορίζει τις ατομικές ελευθερίες και ελέγχει τις ζωές μας. Και αυτή είναι μια πολύ δυσάρεστη κατάσταση.

Ποια είναι η γνώμη σου για τον Gordon Brown;
Ανέβηκε στην εξουσία ως οικονομολόγος αλλά η οικονομική κατάσταση της χώρας βρίσκεται σε αναταραχή από τότε. Έχει επιτρέψει στους κρατικούς αξιωματούχους και τους τραπεζίτες να διευθύνουν την οικονομία, έχει ευνοήσει φορολογικά τις πολυεθνικές και έχει τιμωρήσει την εργατική τάξη. Αυτό είναι παράδοξο αν σκεφτεί κανείς ότι είναι ηγέτης του εργατικού κόμματος. Τι να πω; Ζούμε σε περιέργους καιρούς. Κοίτα και τι συμβαίνει και στην Ιταλική πολιτική σκηνή με την πρόσφατη στροφή προς τα δεξιά που είναι πολύ τρομαχτική.

Ποιος είναι ο χειρότερος εφιάλτης σου;
Oh my God! Χθες βράδυ είδα ένα απίστευτο όνειρο. Βρισκόμουν με την οικογένεια μου σε ένα παράξενο μέρος και προσπαθούσαμε να πουλήσουμε μικροαντικείμενα για να κερδίσουμε το ψωμί μας. Ήμασταν ντυμένοι με κουρέλια. Ξαφνικά κατέβηκε από τον ουρανό ένας ιπτάμενος δίσκος, σαν μεγάλο κόκκινο διαμάντι. Από τις πόρτες που άνοιξαν ξεπρόβαλε κάποιος που έριξε ένα καλώδιο, με έπιασε από το πόδι και με τράβηξε μέσα. Η πόρτα έκλεισε και ο ιπτάμενος δίσκος απογειώθηκε και με μετέφερε σε ένα τελείως διαφορετικό μέρος του πλανήτη όπου οι άνθρωποι ζούσαν έκαναν διαστημικά ταξίδια. Αμέσως συνειδητοποίησα ότι αυτό το κόκκινο διαμάντι ήταν το μέλλον του Internet και ότι μπορούσε να σε τηλεμεταφέρει σε οποιοδήποτε μέρος του κόσμου ανά πάσα στιγμή. Παρανοϊκό ε;

Πιστεύεις ότι αν δεν χρησιμοποιηθεί σωστά το Internet μπορεί να αποδεχτεί μπούμερανγκ για την ανθρωπότητα;
Είναι το ίδιο όπως με τα υπόλοιπα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης. Από την μια υπάρχουν οι ευσυνείδητοι δημοσιογράφοι που αναζητούν την αλήθεια και από την άλλη υπάρχουν οι μεγάλοι δημοσιογραφικοί όμιλοι που κατευθύνουν την πολιτική ζωή. Το Internet είναι μια προέκταση του ίδιου πράγματος. Από τη μια είναι πηγή πληροφόρησης και από την άλλη μέσο παραπληροφόρησης. Στον χώρο των ΜΜΕ όλα έχουν τα θετικά και τα αρνητικά τους.

Είσαι μελαγχολικός ως άνθρωπος;
Αν ρωτήσεις τον Λάινος, τον Γερμανό οδηγό του tour bus μας θα σου απαντήσει ότι είμαστε οι πιο κεφάτοι και χαρούμενοι άνθρωποι του κόσμου (γελάει). Όταν όμως το θέμα αφορά την μουσική τότε τα πράγματα είναι τελείως διαφορετικά και γινόμαστε σκοτεινοί και μελαγχολικοί. Είναι ίσως η ιστορία των blues που μας οδηγεί όλα αυτά τα χρόνια. Μερικά φορές έχεις ένα μερίδιο στην ευτυχία αν αντιμετωπίσεις μέσω της μουσικής δύσκολες καταστάσεις της ζωής.

Πιστεύεις στην ευτυχία;
Η ευτυχία είναι πολύ σημαντική. Πιστεύω ότι για να επιτύχεις την ευτυχία πρέπει να αποδεχτείς τη θλίψη. Αν αποδεχτείς τη θλίψη μπορείς να την χρησιμοποιήσεις για να γίνεις ευτυχισμένος. H θλίψη είναι το τίμημα που πληρώνεις για την αγάπη.

To νέο άλμπουμ των Massive Attack θα κυκλοφορήσει τον Ιούνιο του 2009.