Δεν ήξερα καν πού πέφτει η Βάλια Κάλντα. Αρκουδόρεμα; Κακό που με βρήκε. Κι αν μας επιτεθεί καμία αρκούδα; Θα προλάβω να τρέξω ή καλύτερα να ανοίξω κουβέντα μαζί της. Απάντηση δεν πήρα. Πριν καλά καλά καταλάβω τι συμβαίνει, οι φίλοι με βάλαν όπως όπως μέσα σ’ ένα αμάξι και από τη μία στιγμή στην άλλη βρεθήκαμε από την πλατεία Συντάγματος στη Βωβούσα. Τι χωριό! Στην άλλη άκρη του κόσμου – μια ανάσα δρόμος από τον Εθνικό Δρυμό της Βάλια Κάλντα. Εκεί αποφάσισαν (άχνα δεν έβγαλα) να μείνουμε ένα βράδυ ώστε το πουρνό-πουρνό να μαζέψουμε τα μπογαλάκια μας, να αφήσουμε στην άκρη το αμάξι και να κατέβουμε στο αρκουδόρεμα – 1 ωρίτσα περπάτημα στο χαλαρό… Είναι εμπειρία, μου έλεγαν σε όλο το ταξίδι. Κάπως έτσι έγινε.Το επόμενο πρωϊ με την τσίμπλα στο μάτι πήραμε όλα τα απαραίτητα εφόδια. Σχεδόν όλα. Νερό; “Δεν θα πάρετε εδώ”, μας είπε ο παππούς στην πλατεία. “Θα βρείτε στο δρόμο μια πηγή. Κρύσταλλο. Δροσερό”. Όπως είδες εσύ το Αρκουδόρεμα, έτσι το είδα κι εγώ. Ψάχνοντας για την πηγή, πηγή δεν βρήκαμε και από το πολύ μπρος πίσω έσκασε το λάστιχο. Και…παααφ! Μείναμε στη μέση του πουθενά. Σιγά μην αφήσουμε ένα λάστιχο να μας χαλάσει τη διάθεση σ’ ένα τέτοιο τοπίο. Ποτέ! Μας έπιασαν τα γέλια. Η ώρα περνούσε και τίποτα. Ο ένας προσπαθούσε να αλλάξει το λάστιχο (πιο γρήγορα), ο άλλος μάζευε λουλούδια (hippie, hippie, shake), κάποιος άλλος είχε κορακιάσει από τη δίψα (waterboy) κι εγώ ονειρευόμουν Αρκούδες και ρέματα (είχα μπει σε trip). Ποιό όνειρο; Εκεί ξαφνικά, στο βάθος, ανάμεσα στα δέντρα, είδα μια αρκούδα να έρχεται κατά πάνω μας. Μείναμε κόκκαλο. Τα ‘λεγα εγώ κι αυτοί με δουλεύαν ψιλό γαζί. Να βάλω τα πόδια στους ώμους; Ν’ ανοίξω κουβέντα μαζί της; Να γίνω λάστιχο; Ν’ανέβω στο δέντρο; Ή να εξαφανιστώ; Μέσα σε κλάσματα δευτερολέπτου μπουκάραμε στο αμάξι.  Κλείσαμε παράθυρα. Δέσαμε ζώνες. Η αρκούδα πέεεερασε ξυστά. Έριξε ένα βλέμμα αδιαφορίας. Σημασία δεν μου έδωσε κι ας έτριζαν τα δόντια μου σαν κομπρεσέρ. Την λάτρεψα. Μήπως, σκέφτηκα αργότερα, είναι καιρός να υιοθετήσω μια αρκούδα από τον Αρκτούρο; Ποιά αρκούδα; Μπορεί να ήταν και η τελευταία. Ξέχασέ την. Τίποτα δεν έχει μείνει όρθιο σ’ αυτή τη χώρα, θα μείνουν οι αρκούδες ζωντανές. Κάποιοι ανεγκέφαλοι μαλάκες παίρνουν τα πυροβόλα και τις σκοτώνουν όταν κοιμούνται, πριν ξυπνήσουν από χειμερία νάρκη. Ετσι, εν ψυχρώ. Στο ψαχνό. Ανυπεράσπιστες και απροστάτευτες. Απο το περασμένο καλοκαίρι 21 αρκούδες έχουν δολοφονηθεί.  Δεν χώνουν καλύτερα τα πολυβόλα στο κώλο τους. Ντροπή ρε!
Σήμερα, ο Αρκτούρος με συγκίνησε όταν αποφάσισε, χωρίς να το ξέρω, να με κάνει κηδεμόνα του Γιωργάκη, μιας από τις αρκούδες του Καταφυγίου τους. Ο “Γιωργάκης” είναι 15 ετών, ζυγίζει 170 κιλά και ήδη τα κάνει λίμπα στο Gas Station. Για αρχή τον ταϊζω με το ‘Cheerleader’, ένα κομμάτι των Grizzly Bear από το νέο τους album ‘Veckatimest’ που στάζει μέλι…

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Grizzly Bear – “Cheerleader” [ mp3]

[From Brooklyn-based band third album, 'Veckatimest',out May 26th on Warp Records]